Uzasadnienie
W dniu 28 września 2009 r. (data prezentaty Sądu) J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody (obecnie L.) z dnia [...] r. o przekazaniu na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi położonych na terenie Gminy we wsi R., w tym m.in. nieruchomości o nr [...] o powierzchni 0,35 ha.
Postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. Sąd ten przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując wniesioną skargę zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem w pierwszej kolejności Sąd sprawdza wymogi formalne skargi, w tym jej dopuszczalność.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody (obecnie L.) z dnia [...] r. o przekazaniu na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi położonych na terenie Gminy, we wsi R., w tym m.in. nieruchomości o nr [...] o powierzchni 0,35 ha, będąca decyzją organu I instancji, od której zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. przysługiwało odwołanie do Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.
Skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji, w związku z czym należało uznać, że nie wyczerpał trybu zaskarżenia decyzji administracyjnej, jak tego wymaga art. 52 § 1 p.p.s.a. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (v. postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. sygn. akt III SA 7254/98 – opubl. Lex nr 43843).
Skoro przesłanka zaskarżenia decyzji administracyjnej nie została spełniona, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.