Wyrok WSA w Lublinie z 17 maja 2007 r., II SA/Lu 237/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Skład

Sędzia NSA Jerzy Dudek przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Leszek Leszczyński
Sędzia NSA Krystyna Sidor
Asystent sędziego Łucja Krasińska protokolant

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. Nr 155, poz. 1109) w zw. z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) w zw. z art. 6, 7 i 16 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r., Nr 7, poz. 25 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającą K.K. zasiłku celowego w ramach programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia suszy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że K.K. nie podlega ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników z mocy ustawy. Fakt ten wskazuje, że skarżący nie spełnia więc podstawowej przesłanki przyznania prawa do zasiłku. Organ podniósł również, że K.K, ma ustalone prawo do emerytury i nie posiada on statusu rolnika zgodnie z art. 6 pkt 1 cyt. ustawy. Jeżeli więc rolnik taki podlega przepisom ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wyłączone jest stosowanie wobec niego przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, w związku z czym nie może być mu udzielona pomoc w postaci zasiłku celowego na złagodzenie skutków suszy.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K.K., wnosząc o uchylenie powyższych decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że decyzją KRUS nie pobiera emerytury w pełnym wymiarze oraz zasiłku opiekuńczego, poza tym płaci podatek rolny, a organ administracyjny błędnie odebrał mu status rolnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Warunki udzielenia pomocy społecznej rodzinom rolniczym, których gospodarstwa rolne zostały dotknięte suszą w 2006 r. określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy (Dz. U. Nr 155, poz. 1109 z 2006 r.), wydanym na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).

W myśl § 3 cyt. rozporządzenia, pomocy udziela się jednorazowo, w formie zasiłku celowego na zasadach określonych w art. 40 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, w drodze decyzji wydawanej z upoważnienia wójta (pkt 1), przy czym w celu wydania decyzji administracyjnej w sprawie udzielenia pomocy nie przeprowadza się rodzinnego wywiadu środowiskowego (pkt 2).

Zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia pomocy udziela się rodzinie rolniczej, jeżeli: co najmniej jedna osoba w tej rodzinie jest rolnikiem w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, który podlega temu ubezpieczeniu z ustawy (pkt 1); w gospodarstwie rolnym, w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, w którym szkody w uprawach rolnych spowodowane suszą, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę na podstawie § 20 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1996 r. w sprawie szczegółowych kierunków działań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz sposobów ich realizacji (Dz. U. Nr 16, poz. 82 ze zm.), wynoszą średnio powyżej 30% (pkt 2).

Z przytoczonego § 2 rozporządzenia wynika, że określone w nim przesłanki udzielenia pomocy muszą wystąpić łącznie. Brak którejkolwiek z nich wyklucza możliwość udzielenia pomocy w celu złagodzenia skutków suszy w 2006 r.

Z dowodów przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że K.K, otrzymuje świadczenie emerytalne przyznane mu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.). Wskazuje na to treść decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] r. (k. 6 akt adm.) oraz dowód wypłaty świadczenia za miesiąc październik 2006r. (k. 4 akt adm.).

W świetle powyższych dowodów niewątpliwe więc jest, że skarżący ma ustalone prawo do emerytury.

Ustalenie prawa do emerytury powoduje, że rolnik, któremu prawo to zostało ustalone nie podlega z mocy ustawy zarówno ubezpieczeniu wypadkowemu, chorobowemu i macierzyńskiemu (art. 7 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników), jak i ubezpieczeniu emerytalno - rentowemu (art. 16 ust. 3 tej ustawy).

Stwierdzić zatem należy, że skoro skarżący nie podlega z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników, to tym samym nie spełnia przesłanki określonej w § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2006 r. Pomoc w formie zasiłku celowego do złagodzenia skutków suszy w 2006 r. może być bowiem udzielona tylko rolnikowi, który podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy, przy spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w cyt. rozporządzeniu.

Zasadnie zatem zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja pierwszoinstancyjna o odmowie przyznania K.K. pomocy w ramach realizacji programu pomocy dla gospodarstw rolnych w celu złagodzenia skutków suszy w 2006r.

Okoliczności podniesione w skardze nie podważają faktu, że K.K. nie podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy.

Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.