Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzją z dnia 1 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie (dalej także jako: Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania J. W. (dalej także jako: skarżąca) uchyliło skontrolowaną decyzję Wójta Gminy Krasnystaw (dalej także jako: Wójt) z dnia 21 grudnia 2022 r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości - w przedmiocie dodatku węglowego.
Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
Wnioskiem z dnia 5 września 2022 r. (data wpływu) J. W. zwróciła się do Wójta z wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego. Wskazała jako miejsce zamieszkania [...]. W skład wieloosobowego gospodarstwa domowego poza skarżącą wchodzi także A. W.. Oświadczyła ponadto, że pod adresem [...] mieszkają dwie rodziny tj. skarżąca z mężem i ich syn wraz z rodziną. Prowadzą odrębne gospodarstwa domowe z oddzielnymi kotłowniami i instalacjami grzewczymi.
Decyzją z dnia 21 grudnia 2022 r. Wójt odmówił skarżącej przyznania dodatku węglowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że wniosek został złożony jako kolejny ze wskazaniem tego samego adresu. Zdaniem Wójta wnioskodawca powinien wykazać się inicjatywą i wskazać organowi, że niemożliwe jest – pomimo podjęcia kroków formalnych – zmierzających do ustalenia odrębnego adresu, ustalenie tego adresu w terminie do 30 listopada 2022 r.
Wskazaną na wstępie decyzją organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.
Kolegium uznało, że bezsporne jest, iż pod jednym adresem zamieszkania funkcjonują odrębne gospodarstwa domowe w odrębnych lokalach, dla których źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. Trzecim warunkiem koniecznym dla przyznania ww. dodatku jest stwierdzenie przez organ braku możliwości ustalenia odrębnego adresu do dnia 30 listopada 2022 roku, co wynikać powinno z obiektywnych przyczyn. Powyższe sprowadza się to do konieczności podjęcia przez zainteresowanych realnych starań, celem wyodrębnienia różnych adresów zamieszkania dla osobnych lokali dotychczas mieszczących się pod tym samym adresem. Już samą możliwość przyznania dodatku węglowego należy rozpatrywać dopiero w sytuacji, jeżeli podjęte zostały kroki formalne, prowadzące do nadania odrębnego adresu miejsca zamieszkania. W sprawie pomimo przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono brak podstaw do przyznania dodatku węglowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. W. decyzji Kolegium zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 2 ust. 3a, 3b, 3c, 3d ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie spełnia przesłanek do uzyskania dodatku węglowego na prowadzone gospodarstwo domowe, podczas gdy jak ustalono bezspornie w toku postępowania pod jednym adresem zamieszkania funkcjonują odrębne gospodarstwa domowe, tym samym zasadne jest przyznanie dodatków węglowych obu oddzielnym gospodarstwom domowym;
- 2. art. 7a, 8 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości związanych z treścią normy prawnej na niekorzyść strony oraz jednoczesne naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
- 3. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, skutkujące niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego i niewłaściwym załatwieniem sprawy.
W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o oddalenie skargi.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że regulacje dotyczące dodatku węglowego uległy zmianie. W pierwotnej wersji art. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. 2023 r., poz. 141 ze zm., dalej jako: ustawa o dodatku węglowym) regulował jedynie sytuację, gdy o wypłatę dodatku węglowego dla gospodarstwa domowego wieloosobowego złożyła więcej niż jedna osoba, wówczas dodatek przyznawany jest wnioskodawcy, który złożył taki wniosek jako pierwszy.
Ustawa z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. 2022 r., poz. 1967) w art. 50 pkt 1 lit. b wprowadziła do art. 2 ustawy o dodatku węglowym – ust. 3a i ust. 3b. Zgodnie z tymi przepisami w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem (ust. 3a). Natomiast gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (ust. 3b).
Na mocy art. 52 powyższej ustawy do postępowań w sprawie wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 50 stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Kolejno w art. 26 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. 2022 r., poz. 2236) wprowadzono do art. 2 ustawy o dodatku węglowym ust. 3c, ust. 3d i ust. 3e. Przepisy te stanowią, że: w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła (ust. 3c). W przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania.
Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji (ust. 3d). W przypadku gdy w lokalu, o którym mowa w ust. 3d, zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących w tym lokalu (ust. 3e). Zgodnie z art. 31 ust. 1 powyższej ustawy do postępowań w sprawie wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 26, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
W dacie wydawania decyzji przez organ I instancji ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. 2022 r., poz. 1692) obowiązywała w następującym brzmieniu:
Dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561 i 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy (art. 2 ust. 1). W przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem (art. 2 ust. 3a).
W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 3b). W przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła (art. 2 ust. 3c). W przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania.
Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji (art. 2 ust. 3d). W przypadku gdy w lokalu, o którym mowa w ust. 3d, zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących w tym lokalu (art. 2 ust. 3e).
W dacie orzekania przez organ II instancji ustawa o dodatku węglowym nie uległa zmianie w zakresie powołanych powyżej przepisów.
Wykładnia art. 2 ustawy o dodatku węglowym w praktyce nastręcza wielu problemów, dlatego w tym miejscu dla porządku należy wyjaśnić, że jeżeli pod jednym adresem zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe co do zasady przysługuje jeden dodatek węglowy, lecz dla wszystkich zamieszkujących pod tym adresem. Wypłacany jest temu wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy, a pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania. Wyjątek od tej zasady został opisany w ust. 3d-3e i będzie przedmiotem dalszych rozważań. Natomiast w gospodarstwie wieloosobowym, gdy wniosek złożyła więcej niż jedna osoba, przysługuje on temu wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy.
Analizując wprowadzane do ustawy o dodatku węglowym zmiany należy dostrzec, że przepisy te kształtują ogólną zasadę, zgodnie z którą na jeden adres przypada jeden dodatek węglowy (art. 2 ust. 3a i ust. 3b).
Przede wszystkim należy podkreślić, że ustawodawca dodając do art. 2 ustawy o dodatku węglowym ust. 3c-3d, nie wyeliminował ust. 3a-3b. Dodane przepisy stanowią jedynie wyjątek od przyjętej reguły. Natomiast art. 2 ust. 3a-3b ustawy wprost i jednoznacznie stanowi, że nawet jeżeli pod jednym adresem prowadzone są odrębne gospodarstwa domowe, to przyznawany jest jeden dodatek dla wszystkich gospodarstw i jest on wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. 2022 r., poz. 2236) stwierdzono, że: po nowelizacji ustawy o dodatku węglowym z dnia 5 sierpnia 2022 r. dofinansowanie to otrzymają gospodarstwa domowe w myśl zasady "jeden dodatek węglowy na jeden adres". Oznacza to, że według nowych kryteriów wszystkim gospodarstwom domowym zamieszkującym pod tym samym adresem przysługuje tylko jeden dodatek węglowy (druk sejmowy nr 2696).
W związku z powyższym należy podkreślić, że zgodnie z niebudzącą wątpliwości intencją ustawodawcy – znajdującą potwierdzenie zarówno w literalnym brzmieniu przepisu, jak i w pracach parlamentarnych – zasadą jest przyznanie jednego dodatku węglowego dla jednego adresu.
Należy też zauważyć, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie każdemu odrębnemu gospodarstwu domowemu dodatku węglowego, nawet jeżeli zamieszkują pod wspólnym adresem, wyraziłby to wprost. Takiej wykładni przeczy literalne brzmienie art. 2 ust. 3a i ust. 3e ustawy o dodatku węglowym.
Przechodząc do wykładni art. 2 ust. 2 ust. 3c-3d ustawy o dodatku węglowym, należy wskazać, że relacja zasady (dla jednego adresu może być przyznany jeden dodatek) i wyjątku (dopuszczalność przyznania kilku dodatków dla tego samego adresu) wymaga zastosowania ścisłej wykładni przepisów, określających przesłanki zastosowania wyjątku, zgodnie z podstawową regułą interpretacji prawniczej – wyjątków nie należy wykładać rozszerzająco (łac. exceptiones non sunt extendendae). To znaczy, że interpretacja przepisów wprowadzających wyjątek nie może prowadzić w istocie do dezaktualizacji zasady.
Sąd przyjmuje stanowisko organów, iż pod jednym adresem funkcjonują odrębne gospodarstwa domowe w odrębnych lokalach. Podważenie tej interpretacji mogłoby godzić w zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie organ nie ustalił okoliczności faktycznych i prawnych na tyle wnikliwe, aby tezę tę zakwestionować.
W sprawie determinujące znaczenie miała kwestia ustalenia odrębnego adresu.
Wyjątek wyrażony w art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym należy wykładać ściśle. Opiera się on na kwestii prowadzenia oddzielnych gospodarstw domowych i odrębności lokalu. Szczególnie istotne jest niepominięcie żadnego z elementów przepisu, jeżeli można nadać przepisowi w całości sensowne brzmienie. Skoro ustawa wprowadza warunek, zgodnie z którym dodatek może zostać przyznany, o ile w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, to wykładnia pomijająca ten fragment pozbawia normę istotnego znaczenia. W szczególności należy rozważyć dwa elementy tj. odrębność lokalu i brak możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania do dnia 30 listopada 2022 r.
Istotne jest zatem to, że ustalenie odrębnego adresu musi być prawne dopuszczalne, a wnioskodawca dąży do jego uzyskania, natomiast brak tego adresu jest jedynie stanem przejściowym. Wprowadzenie sformułowania "do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu" wskazuje, że konieczne jest, aby zostały rozpoczęte starania o ustalenie odrębnego adresu, które przed powyższą datą – bez winy wnioskodawcy – nie zakończyły się pozytywnie. Jeżeli bowiem żadne postępowanie nie zostało wszczęte, nie można zweryfikować wskazanej przesłanki.
Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że omawiany art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym należy rozumieć w ten sposób, że proces zmierzający do nadania odrębnego adresu powinien być na tyle zaawansowany, że jego ustanowienie nie wzbudza istotnych wątpliwości, jest zasadniczo formalnością, której nie można było dopełnić przed datą zakreśloną w ustawie. Wskazanie w ustawie daty, do której ustanowienie adresu "nie jest możliwe" determinuje takie rozumienie przepisu, iż w ogóle ustanowienie odrębnego adresu dla danego lokalu jest możliwe.
Nie jest możliwe nadanie odrębnego adresu lokalowi, który nie stanowi odrębnej nieruchomości tj. nie został wyodrębniony w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2021 r., poz. 1048).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie poczyniła żadnych starań w celu ustalenia odrębnego adresu dla każdego z gospodarstw domowych. Nie można zatem przyjąć, że niemożność ustalenia adresu była jedynie ograniczona czasowo i istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że nastąpi to po wskazanej w ustawie dacie. Natomiast na adres skarżącej został wcześniej przyznany dodatek węglowy dla Ł. W. (decyzja z dnia 26 października 2022 r., k. 12 akt admin. I inst.). Skarżąca nie podjęła żadnych prób ustanowienia odrębnego adresu dla swojego lokalu. Z treści skargi wynika ponadto wprost, że przed złożeniem wniosku nie zostały poczynione starania w tym zakresie. Wręcz przeciwnie, ujawniono w niej brak woli ustanowienia odrębnych adresów z uwagi na koszty, jakie to generuje. Skarżąca wskazała ponadto, że na dzień 30 listopada 2022 r. nie było możliwe i – jej zdaniem – potrzebne ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla jednego domu.
Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wyrażona w art. 7a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r., poz. 775, dalej jako: k.p.a.) dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę obowiązku lub ograniczenie lub odebrania stronie uprawnień.
Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej również nie została naruszona. Mając na uwadze zarzuty skarżącej wyrażone w skardze należy wskazać, że art. 8 § 2 k.p.a. chroni uzasadnione oczekiwania strony. Należy w tym miejscu przywołać stanowisko wyrażane w judykaturze: przez utrwaloną praktykę należy rozumieć akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych; praktyka taka przede wszystkim powinna być zgodna z prawem (por. m. in. wyroki NSA: z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 750/21, z dnia 21 października 2021 r., sygn. II OSK 3209/18; wyroki WSA w Lublinie: z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 147/23, z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 744/19).
Już sam okres obowiązywania ustawy wyklucza możliwość mówienia o utrwalonej praktyce. Problem istniejący w sprawie nie jest jednolicie rozstrzygany. Jednolitość stosowania prawa przez sądy oraz organy jest stanem ze wszech miar pożądanym, jednak nie zawsze możliwy do osiągnięcia, co często wymaga interwencji prawodawcy. Zasada wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a. nie może odbierać organom prawa do korekty własnego stanowiska. Innymi słowy strona nie może oczekiwać, że organy będą powielać błędną praktykę. Nadto twierdzenie skarżącej w zakresie odmiennego rozstrzygania w analogicznych sprawach jest nader ogólnikowe (nie można ustalić czy stany faktyczne i prawne były podobne, a także czy sprawę rozstrzygnął ten sam organ). Nie może budzić wątpliwości, że organy administracyjne przede wszystkim są zobligowane działać na podstawie i w granicach prawa.
Kolegium bez naruszenia wspomnianej wyżej zasady praworządności i zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po pierwsze uchyliło w całości rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania dodatku węglowego, a po drugie, umorzyło w całości postępowanie i instancji w całości. W realiach rozpoznawanej sprawy postępowanie administracyjne zostało wywołane wnioskiem skarżącej z dnia 5 września 2022 r. o wypłatę dodatku węglowego. W sytuacji, kiedy pierwszemu wnioskodawcy [...]) przyznano świadczenie, złożony przez skarżącą wniosek był już kolejnym wnioskiem, który stosownie do wyraźnej dyspozycji art. 2 ust. 3b ustawy, należało pozostawić bez rozpoznania. Kwestię tę Kolegium prawidłowo podniosło i zauważyło, że w takim przypadku rzeczą organu I instancji było powiadomienie zainteresowanej strony o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania.
Należy wskazać, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13, wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r. sygn. II OSK 1747/22).
Wyjaśnienia wymaga także, że zasada informowania stron wyrażona w art. 9 k.p.a. nie może być wykładana w ten sposób, że organ ma być doradcą prawnym strony tj. pełnić funkcję profesjonalnego pełnomocnika. Obowiązki organu są ograniczone. Celem przepisu nie jest doprowadzenie do rozstrzygnięcia sprawy na korzyść obywatela.
W nawiązaniu do zarzutów i wniosków skargi trzeba podkreślić, że Kolegium w sposób wyczerpujący zebrało i rozważyło materiał dowodowy, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliło stan faktyczny i wyjaśniło wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.