Uzasadnienie
Skarżąca na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto, jest właścicielką [...] udziałów w [...] gruntu w zabudowie oraz [...] mieszkania o powierzchni [...] m2. Skarżąca wyjaśniła też, że ponosi znaczne koszty utrzymania koniecznego oraz jest osobą cierpiącą na szereg dolegliwości wymagających stałego leczenia. Do wniosku skarżąca dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności. Wykonując wezwanie do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń skarżąca nadesłała pismo z dnia 7 kwietnia 2014 r., w którym oświadczyła, że jej emerytura wynosi [...] złotych zaś na jej stałe koszty utrzymania składają się opłaty stałe w kwocie około [...] złotych.
Pozostałą kwotę [...] złotych przeznacza na pokrycie wydatków na żywność, leki i inne niezbędne koszty utrzymania. Do pisma dołączono m.in. decyzję ZUS, z której wynika, że skarżąca otrzymuje emeryturę w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2014 r. skarżąca oświadczyła, że nie posiada rachunków ani faktur VAT dokumentujących ponoszone przez nią wydatki oraz, iż koszty utrzymania koniecznego pokrywa jedynie ze swojej emerytury. Dodała ona też, że nie korzysta ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej, rodziny ani osób trzecich.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. W ocenie referendarza sądowego dochód skarżącej wystarcza jedynie na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Zatem zobowiązanie jej do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem pozbawiłby ją możliwości pokrycia wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Dlatego przyjąć należy, że nie ma ona możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.