Uzasadnienie
W dniu 28 stycznia 2010 r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie uchwalenia zmiany w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy.
Powyższa uchwała została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Lublinie przez I. R. i M. S.. I. R. w piśmie z dnia 20 sierpnia 2010r. (k. 48 akt sadowych) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały uzasadniając go tym, że wykonanie tej uchwały skutkować będzie zniszczeniem terenów leśnych (wycinka lasów juz została rozpoczęta) i innych terenów położonych na obszarach chronionych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje mimo to możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty a zatem sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.
Istotne jest, iż ustanowiona w analizowanym przepisie instytucja ochrony tymczasowej dotyczy takich aktów, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. M. Jaśkowska, M.Masternak, E.Ochendowski -Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 144 – 145, J. Borkowski: Glosa do postanowienia NSA z 16 października 1996r., IV SAB 59/96, OSP 1998, nr 1, poz. 22, s. 48).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca żąda wstrzymania wykonania aktu rady gminy uchwalającego zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Stosownie do art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego.
Uchwała taka jedynie inicjuje proces planistyczny na terenie danej gminy, jest pierwszym z etapów procedury planistycznej, w wyniku której uchwalany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący aktem prawa miejscowego. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie przyjęło się określać studium mianem aktu kierownictwa wewnętrznego, czy też aktu gminnej polityki planistycznej. To oznacza, iż postanowienia studium mają charakter nienormatywny, są bowiem kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2000 r., II SA 2437/99, LEX 55333).
Reasumując, zaskarżona uchwała nie nakłada na stronę żadnych obowiązków ani też nie daje jej jakichkolwiek uprawnień, zatem nie jest aktem nadającym się do wykonania i wymagającym wykonania. Jednocześnie fakt uchwalenia tej uchwały nie może rodzić, wobec mieszkańców danej gminy, bezpośredniego zagrożenia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.