Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła ona tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto, z której na lekarstwa wydaje miesięcznie [...] złotych a na spłatę kredytu bankowego [...] złotych tak, iż na poczet kosztów utrzymania koniecznego pozostaje jej kwota od [...] do [...] złotych miesięcznie.
Stronę skarżącą wezwano do nadesłania oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania, dokumentu źródłowego wskazującego wysokość w kwocie brutto i netto emerytury oraz oświadczenia wskazującego gdzie obecnie zamieszkuje. W odpowiedzi na wezwanie storna skarżąca nadesłał niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie decyzji z ZUS oraz pisma z ZUS, niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie kart leczenia szpitalnego oraz pisma i akty administracyjne kierowane do niej w niniejszej sprawie przez organy administracji.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Do takich osób zalicza się strona skarżąca. Osiąga ona bowiem dochód, który jednak po poniesieniu kosztów zakupu leków i spłaty zaciągniętych kredytów nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym strony skarżącej. Nie można bowiem przyjąć aby wydatki te pokryć mogła kwota od [...] do [...] złotych. Dlatego przyjąć należy, że strona skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.