Uzasadnienie
Skarżący P. G. złożył w dniu 1 czerwca 2012 r. wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
We wniosku tym podał, iż obecnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie nie jest zatrudniony odpłatnie. Ponadto nie posiada żadnego majątku ani oszczędności pozwalających mu pokryć koszty sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący P. G. jest w niniejszej sprawie zwolniony z obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Wynika to wprost z art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., Poz. 270) - dalej jako p.p.s.a., zgodnie z którym, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Powyższe oznacza, iż skarżący w niniejszym postępowaniu toczącym się w sprawie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
W konsekwencji uznania, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych postępowanie w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Bezprzedmiotowość wniosku o zwolnienie od kosztów pozostaje jednak bez wpływu na drugie z żądań, a mianowicie ustanowienie adwokata. W myśl art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, to jest poprzez ustanowienie adwokata, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Analizując kondycję majątkową wnioskodawcy, w kontekście przywołanej wyżej regulacji Sąd uznał, iż jest on osobą, której wniosek zasługiwał w tym zakresie na uwzględnienie. Do konkluzji tej prowadzi przede wszystkim fakt, iż skarżący przebywając w zakładzie karnym jest praktycznie pozbawiony możliwości osiągania jakiegokolwiek dochodu, zaś gdyby nawet dochód taki osiągnął, to należałoby przyjąć, że w pierwszej kolejności powinien on zostać przeznaczony na zaspokojenie potrzeb rodziny wnioskodawcy, do czego skarżący został zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego nakładającym na niego obowiązek alimentacyjny. Stwierdzić zatem trzeba, że skarżący będąc pozbawiony źródeł dochodu nie jest w stanie wygospodarować środków pozwalających mu na skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika, co uzasadnia ich pokrycie ze środków publicznych.
Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.