Uzasadnienie
W dniu 29 stycznia 2018 r. (data wpływu do organu) B. I.-L. i M. L. (dalej: skarżący) złożyli – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium) – skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r., znak: [...], ustalającą skarżącym opłatę adiacencką w wysokości 1 114,50 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 0,06 ha, położonej w B., przy ul. W. na skutek wybudowania drogi - ul. W. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Kolegium, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uchyliło zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania, z uwagi na uchylenie – w trybie autokontroli – zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu tego przepisu zachodzi w szczególności wtedy, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja lub postanowienie zostało zaskarżone, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Ten ostatni przepis stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, albowiem Kolegium wskazaną decyzją z dnia [...] r., znak: [...], uznając skargę B. I.-L. i M. L. za uzasadnioną w całości, uchyliło decyzje organów obu instancji nakładające na skarżących obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej w wysokości 1 114,50 zł, z tytułu wzrostu wartości opisanej wyżej nieruchomości oraz umorzyło postępowanie w tej sprawie, uznając, że brak jest podstaw prawnych do ustalenia takiej opłaty.
W tej sytuacji należało uznać, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.