Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. /Nr [...]/ wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 47"e" ust. 2 i art. 47"k" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania B.N. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta przez Dyrektora Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego z dnia [...] grudnia 2002 r. /znak: [...]/ w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 6 drzew /jesion/ oraz 2 pni pochodzące z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na terenie posesji nr 53 przy ul. L. /róg ul. R./ w wysokości 6.899,39 zł – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdziło, że organ I instancji wymierzył B.N. karę tak co do zasady jak i jej wysokości w sposób prawidłowy. Natomiast wydanie decyzji przez organ I instancji poprzedzone zostało oględzinami nieruchomości i pni drzew wraz z dokonaniem w obecności właściciela posesji obmiarów pniaków po ściętych drzewach na wysokości ścięcia, a poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Ponadto przeprowadzona wizja lokalna potwierdziła fakt – zgłoszonego w interwencji – usunięcia bez zezwolenia 6 drzew oraz dwóch pni pochodzących z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na przedmiotowym terenie. Dlatego też organ I instancji powołał prawidłową podstawę prawną w tym stanie faktycznym, orzekł organ odwoławczy, ponieważ decyzja o wymienieniu administracyjnej kary pieniężnej na zasadzie obligatoryjności, jest merytorycznie prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami oraz biorąca także pod uwagę interes strony, co wyraziło się w zastosowaniu korzystnego dla strony współczynnika 0,1 /§ 11 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 roku/.
W skardze do Sądu skarżący podnosi podstawowy zarzut, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 47"e" ust. 2 i art. 47"k" ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r., Nr 99, poz. 1079 ze zm./ narusza podstawowe zasady wynikające z art. 9 i art. 10 kpa oraz art. 47"g" ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto w dalszym ciągu podnosi, że usunięte drzewa stanowiły zagrożenie dla otoczenia i zdrowia ludzi.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie dodał, że całkowicie chybione są zarzuty zarówno dotyczące naruszenia przepisów kpa, co wynika jednoznacznie z materiału dowodowego, który został zgromadzony w sprawie jak i naruszenia art. 47"g" ust. 1 pkt 5 i 6 cyt. ustawy, jako, że dotyczy opłat /a nie kar/ za usunięcie drzew lub krzewów /ust. 2/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego też w tej sprawie skarga jest zasadna lecz nie z powodu zarzutów w niej podniesionych.
Z akt sprawy, a w szczególności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin /wizji lokalnej/ z dnia 4 listopada 2002 r. jednoznacznie wynika, że organ I instancji stwierdził fakt usunięcia bez zezwolenia 6 drzew oraz dwóch pni pochodzących z dwóch dwupiennych jesionów rosnących na terenie przedmiotowej nieruchomości.
Następnie, organ I instancji orzekł w uzasadnieniu decyzji, że w obecności właściciela nieruchomości dokonano obmiaru pniaków po ściętych drzewach, zaś pomiar przeprowadzono na wysokości ścięcia.
Natomiast dyspozycja art. 47"L" ust. 1 cyt. ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm./ jednoznacznie stanowi, że jednostkowe stawki kary nie mogą przekroczyć za 1 cm obwodu pnia drzewa – mierzonego na wysokości 130 cm – 3-krotnej stawki jednostkowej opłaty dla danego rodzaju lub gatunku /odmiany/ drzewa. Dlatego też nie mogą być w żadnym przypadku mierzone na wysokości ścięcia jak tego dokonał organ I instancji. W tym zakresie jest to obowiązek ustawowy od którego nie może odstąpić właściwy organ. Ponadto, gdy jest to konieczne organ prowadzący postępowanie może powołać biegłego w celu oszacowania obwodu ściętego pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm.
Dlatego też zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, jak i postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.