Uzasadnienie
P. Stowarzyszenie W. M. w wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] nr [..] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy miasta w ciągu drogi wojewódzkiej nr [..] L – N. – B. jako połączenie dróg wojewódzkich nr [...] i nr [..]
W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. decyzję, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, kierując to żądanie w pierwszej kolejności do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (przy czym w treści wniosku błędnie określono jednostkę redakcyjną tego przepisu jako "art. 61 § 2 ust.1"), a w razie nieuwzględnienia tego żądania przez organ - do Sądu. Uzasadniając przedmiotowy wniosek strona skarżąca wskazała, że "zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków przez przystąpienie i realizacje do dalszych prac nad projektowaniem i wykonaniem przedmiotowej drogi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122).
W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem zaskarżona decyzja, wydana w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, nie posiada waloru wykonalności. Rozstrzygnięcie to określa jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. Wprawdzie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest warunkiem późniejszego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę (w przypadku budowy dróg publicznych – odpowiednio decyzji w przedmiocie zgody na realizację drogi publicznej), jednak samoistnie nie przesądza o jego wydaniu, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę (zgodzie na realizację drogi publicznej), jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego stronom przysługują stosowne środki zaskarżenia. Skoro zaś samodzielnie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie daje podstawy do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżących, jakoby mogła ona na tym etapie inwestycyjnym narażać ich na wyrządzenie im znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 28/11, LEX nr 953119 oraz z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 715/09, LEX nr 953119).
Niezależnie od powyższej argumentacji wypada ubocznie stwierdzić, że wniosek strony skarżącej podlegałby oddaleniu nawet wówczas, gdyby instytucję wstrzymania wykonania aktu administracyjnego rozumieć w sposób szeroki, tj. jak zdaje się to przyjmować strona skarżąca - jako wstrzymanie wszelkich skutków prawnych obowiązywania danego aktu (w tym wypadku wstrzymanie możliwości uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji w procesie budowlanym).
Strona skarżąca, uzasadniając przedmiotowy wniosek, nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów, które wskazywałyby na realną możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że to w interesie strony leży wykazanie, iż wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, w konsekwencji uzasadniając jego oddalenie (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).
Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja, z uwagi na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu, a nadto, że rozpoznawany wniosek nie został dostatecznie uzasadniony, Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.