Uzasadnienie
Skarżący Klub, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPPr wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że utrzymuje się jedynie ze składek członków a obecnie na rachunku bankowym posiada jedynie kwotę150 złotych. Równocześnie ze sprawą niniejszą prowadzi zaś pięć postępowań przed sądami i urzędami reprezentując w nich interes obywateli. Z tych powodów Klubu nie stać na poniesienie kosztów sądowych.
W odpowiedzi na wezwanie do nadesłania dokumentów źródłowych skarżący nadesłał statut oraz potwierdzenie wpłaty kwoty 200 złotych.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy osobie prawnej a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OZ 796/15 i z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OZ 716/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania braku możliwości poniesienia kosztów sądowych. Osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie posiada ich, pomimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 620 czy postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 392/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący Klub nie wykazał nie tylko, iż nie ma środków na poniesienie kosztów sądowych ale i, że nie ma możliwości ich pozyskania. Do wniosku takiego prowadzi dokonanie wpłaty kwoty 200 złotych mimo, że na koncie bankowym skarżącego znajdowało się 150 złotych.
Dokonując oceny zasadności wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy należy mieć na uwadze i to, że pozostałe koszty sądowe związane z przedmiotowym postępowaniem każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych. Skoro zaś Klub mógł pozyskać kwotę 200 złotych, nie można przyjąć, aby nie był w stanie pozyskać kwoty 100 złotych bądź kwoty od niej nie wyższej. Z tych powodów nie można przyjąć, aby twierdzenia skarżącego Klubu, że nie ma możliwości pozyskania środków finansowych na poczet kosztów sądowych były zasadne.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.