Uzasadnienie
Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. D. z dnia [...], podjętą na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w sprawie projektowanych zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. D., zarzucając, że podjęto ją z naruszeniem art. 14 ust. 5 tj. nie wykonano wymaganych analiz i niezbędnej dokumentacji.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. D. wniosła o jej oddalenie.
Podniosła, że uchwała zawiera załącznik graficzny, na którym zostały uwidocznione działki, których zmiana ma dotyczyć – załącznik ten stanowi więc wymagane "materiały geodezyjne do opracowania planu".
Ponadto podczas sesji Rady Miejskiej, na której przedmiotową uchwałę podjęto, odbyła się dyskusja z udziałem zastępcy Burmistrza K. D., który ustnie "dokonał analizy dotyczącej zasadności przystąpienia do sporządzenia planu", stwierdzając, iż "wybraliśmy kilka działek, których zmiana wpłynie na rozwój turystyki i infrastruktury. Będą rozwijały się pensjonaty, w których znajdą zatrudnienie ludzie, będą wpływały do gminy podatki".
Projekt uchwały był również szeroko omawiany na posiedzeniu Komisji Budżetu, Ładu Przestrzennego i Gospodarki Nieruchomościami.
Rada wyjaśniła ponadto, że zaskarżona uchwała została już częściowo wykonana, tzn. co do działek nr [...] uchwalono zmianę planu miejscowego, natomiast w odniesieniu do pozostałych trzech działek, objętych zaskarżoną uchwałą tj. działek nr [...] nie podjęto jeszcze uchwały o zmianie planu.
Rada wyraziła również pogląd, że niniejsza uchwała, wydana na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przedmiocie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma samodzielnego materialnego oddziaływania prawnego, a dokonane w jej następstwie kolejną uchwałą zmiany w planie "sanowały" wszelkie wady przy jej wydaniu. Skoro więc Wojewoda zaakceptował uchwałę wprowadzającą zmiany, bowiem uzgodnił ją pozytywnie, a następnie nie wniósł do niej zastrzeżeń w trybie nadzorczym, to obecnie - zdaniem Rady – nieuzasadnione są jego zarzuty podniesione w skardze.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w L. przyłączył się do skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów.
Podstawą jej wydania był przepis art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym".
Warunkiem podjęcia takiej uchwały jest dokonanie przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowanie materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenie niezbędnego zakresu prac planistycznych. (ust.5)
Przepis nie określa formy, w jakiej analizy mają być dokonane. Oznacza to, że nie muszą mieć one charakteru odrębnego dokumentu, mogą być np. złożone ustnie do protokołu na sesji rady, ale zawsze w sposób umożliwiający zapoznanie się z ich wynikami.
W niniejszej sprawie natomiast brak jest stosownej dokumentacji potwierdzającej, że zaskarżona uchwała została poprzedzona takimi analizami. W szczególności – wbrew stanowisku Rady Miejskiej w K. D. - nie można przyjąć, że lakoniczna wypowiedź zastępcy Burmistrza K. D. zanotowana w protokole XVI sesji Rady Miejskiej z dnia 29 kwietnia 2004r.: "wybraliśmy kilka działek, których zmiana wpłynie na rozwój turystyki i infrastruktury. Będą rozwijały się pensjonaty, w których znajdą zatrudnienie ludzie, będą wpływały do gminy podatki", stanowi analizę zasadności przystąpienia do sporządzenia planu, a tym bardziej analizę stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium; w aktach brak również materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenia niezbędnego zakresu prac planistycznych - wbrew stanowisku organu – ustaleń takich nie zawiera załącznik graficzny do uchwały.
Brak potwierdzenia w dokumentacji sprawy, iż kwestie, o których mowa w art. 14 ust. 4 były przez Burmistrza K. D. rozważane, stanowią uchybienie co do trybu sporządzania planu.
Uchybienie takie - w ocenie Sądu w niniejszym składzie - świadczy o naruszeniu prawa, przy podjęciu zaskarżonej uchwały, nie mającym charakteru istotnego, co uzasadnia jedynie stwierdzenie – na podstawie art. 91 ust. 4 usg - że została ona wydana z naruszeniem prawa. Przepis ten wprost przewiduje, że w wypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, lecz tylko wskazuje się, że została ona wydana z naruszeniem prawa.
Słusznie Rada Miasta w K. D. podnosi, że uchwała o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjęta w trybie art. 14 ust. 1 ustawy, nie wywołuje skutków materialnoprawnych, ma jedynie charakter formalny, nie stanowi aktu prawa miejscowego, bowiem wyłącznym jej przedmiotem jest określenie granic obszaru objętego przyszłym planem, a braki przy jej podjęciu mogą być następnie sanowane przy wydawaniu uchwały właściwej tj. o zmianie planu.
Z tych względów, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji.