Uzasadnienie
W dniu 20 sierpnia 2010 r. skarżący J. I., wniósł sprzeciw na postanowienie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 274/10 odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w sprawie skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie referendarza zostało doręczone 26 lipca 2010 r. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwy wskazując, iż z uwagi na pogorszenie się jego stanu zdrowia nie mógł wnieść sprzeciwu w terminie. Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie wskazujące, iż w okresie od 20 lipca do 15 sierpnia 2010 r. z powodu zaostrzenia dolegliwości nie był w stanie poruszać się samodzielnie. Odnośnie zaś sytuacji materialnej podniósł, iż uzyskiwane dochody jego i żony nie pozwalają wbrew twierdzeniom referendarza na dokonanie opłat sądowych.
W aktach sądowych znajduje się wniosek z dnia 2 czerwca 2010 r. o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku tym skarżący wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą zamieszkuje w domu o powierzchni 109 m2, który posadowiony jest na działce o powierzchni 259 m2. Na dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej składa się jej renta w kwocie 1.843,25 złotych netto oraz renta żony w kwocie 1.052,33 złotych netto. Strona skarżąca wykazała, że koszty utrzymania koniecznego jej gospodarstwa domowego tworzą wydatki na lekarstwa w łącznej kwocie 600 złotych, utrzymanie domu w kwocie 700 złotych i koszty wyżywienia w kwocie od 1.300,00 złotych do 1.500,00 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu albowiem wyłącznie w sytuacji jego uwzględnienia możliwym jest rozpatrzenie przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Kwestię przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej regulują przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", które przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu.
W przedmiotowej sprawie mając na uwadze sytuację zdrowotną skarżącego i perturbacje zdrowotne, na które wskazał w wyjaśnieniach należy uznać że wniosek wniesiony w dniu 20 sierpnia 2010 r. złożony został w najwcześniejszym możliwym terminie, kiedy ze względu na stan swojego zdrowia mógł on podjąć się obrony swoich praw. W związku z tym należy uznać, że spełnione zostały określone przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.
W tej sytuacji Sąd postanowił zgodnie z art. 86 ustawy przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego (pkt 1 postanowienia).
Zgodnie z art. 260 ustawy w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ uchybiony termin do wniesienia sprzeciwu został przez Sąd przywrócony, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega ponownemu rozpatrzeniu.
W ocenie Sądu wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a więc możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym (czyli takim o jaki wnosił skarżący tj. w zakresie zwolnienia od opłat sądowych) przysługuje osobie fizycznej, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając to na względzie, Sąd ocenił sytuację skarżącego - wynikającą ze złożonego oświadczenia i dołączonych dokumentów - w świetle przesłanek, o których mowa w przywołanym przepisie. Z materiału zgromadzonego w aktach wynika, iż poziom uzyskiwanych dochodów, przy uwzględnieniu wydatków wskazuje na to, że pozwalają one jedynie na pokrycie niezbędnych potrzeb. Tym samym brak możliwości w wygospodarowaniu środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Sąd orzekł, jak w pkt 2 postanowienia.