Uzasadnienie
Postanowienie
W dniu 5 lipca 2010 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Skarżący żądanie to uzasadnił tym, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych, ponieważ znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Wskazał, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni 38 m2. Na dochód gospodarstwa domowego składają się emerytura skarżącego w kwocie 1.220,59 złotych brutto – 1.212,84 złotych netto i emerytura jego żony w kwocie 706,29 złotych brutt – 797,82 złotych netto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi 1.926,88 złotych brutto – 2.010,86 złotych netto. Łączne miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego nieobejmujące kosztów wyżywienia, naprawy sprzętu i leczenia dentystycznego wynoszą 1.063,00 złote. Po ich poniesieniu na poczet kosztów wyżywienia, naprawy sprzętu i leczenia strony skarżącej i jej żony pozostaje kwota 997,66 złotych.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Od powyższego postanowienia W. L. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podnieść należy, iż wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., że zaskarżone postanowienie referendarza sądowego traci moc, a Sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy bazując na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
W myśl art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadzało się więc do zbadania, czy w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy przy tym pamiętać, że instytucja przyznania prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady odpłatności wymiaru sprawiedliwości obowiązującej w procedurach sądowych, w tym przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi (art. 199 p.p.s.a. i art. 214 § 1 tej ustawy).
W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności oraz informacje zawarte w aktach sprawy, wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy przedmiotowy wniosek należało uwzględnić w całości. Zarówno uiszczenie kosztów sądowych związanych z zawisłym postępowaniem sądowym w sprawie, jaki i poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, stanowi dla skarżącego nadmierne obciążenie.
Zapadłe orzeczenie oznacza, że strona skarżąca została w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniona od kosztów sądowych, jak również przyznano jej prawo do ustanowienia adwokata, bez obowiązku ponoszenia przez nią kosztów zastępstwa procesowego. Adwokat ten zostanie wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacka.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 1 i 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.