Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], odmawiającą wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego, stanowiącego własność U. A. K., położonego na działce nr ewid. [...] w L., obręb [...] Z. L. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż w toku oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu [...] sierpnia 2006 r. ustalono, że na działce nr [...] przy granicy z działką sąsiednią zrealizowano budynek gospodarczo-garażowy murowany ze ścianami przeciwpożarowymi i ekranem przeciwpożarowym wzdłuż granicy działek. Budynek ten użytkowany jest, jak podkreślił organ, na podstawie ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 1996 r. o pozwoleniu na użytkowanie.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 18 marca 1997 r., sygn. akt SA/Lu 619/96, oddalił skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 1996 r. utrzymująca w mocy wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] kwietnia 1996 r.
Organ drugiej instancji, podkreślił, że zarzuty podnoszone obecnie przez J. G. w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie były już przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując legalność decyzji obu instancji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, stwierdził w uzasadnieniu powołanego wyroku, że organy administracji prawidłowo wyważyły interesy stron postępowania i znalazły rozwiązanie sporu istniejącego w niniejszej sprawie na gruncie materialnego prawa administracyjnego.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła J. G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła, iż budynek gospodarczo-garażowy usytuowany na działce nr [...] ogranicza dostęp światła dziennego do jej mieszkania. Zdaniem skarżącej powyższy budynek gospodarczo-garażowy został wybudowany bez wymaganego prawem zezwolenia, a ponadto został posadowiony w granicy działki, mimo, że winien znajdować się w odległości 4 m od granicy działki skarżącej.
Skarżąca podniosła, że decyzje wydane wcześniej w sprawie zawierają wadę powodująca ich nieważność z mocy prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., gdyż sporny obiekt budowlany utrudnia prawidłową zabudowę działki sąsiedniej, a tym samym narusza § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Usytuowanie omawianego budynku narusza również zdaniem strony skarżącej aktualnie obowiązujące przepisy techniczno budowlane.
J. G. zarzuciła także organom administracji, iż wydając decyzje w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę jej interesu.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania.
Organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy.
Przedmiotem rozstrzygnięcia jest odmowa wydania nakazu rozbiórki. Zastosowanie mieć będą zatem przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o odmowie wydania nakazu rozbiórki (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa".
Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że na działce nr ewid. [...], stanowiącej własność U. A. K., przy granicy z działką sąsiednią, należącą do J. G., zrealizowano budynek gospodarczo-garażowy murowany ze ścianami przeciwpożarowymi i ekranem przeciwpożarowym wzdłuż granicy działek. Budynek posiada strop żelbetonowy, dach drewniany pokryty eternitem NF. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] marca 1994 r. zatwierdził plan realizacyjny zagospodarowania i udzielił U. A. K. pozwolenie na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] w L., przy ul. W., przy usytuowaniu go po granicy działki od strony północnej i wschodniej z jednoczesnym obowiązkiem wykonania muru ognioochronnego. Po uchyleniu tej decyzji w toku postępowania, organ ten ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. nakazał inwestorce wykonanie określonych tą decyzją robót oraz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, rozpoznając skargę J. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 1994 r. utrzymującą w mocy powołaną wyżej decyzję z dnia [...] grudnia 1994 r., wyrokiem z dnia z dnia 1 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Lu 262/95, oddalił skargę.
Również zgodność z prawem decyzji Wojewody z dnia [...] maja 1996 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 1996 r. o udzieleniu inwestorce pozwolenia na użytkowanie była kontrolowana przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 18 marca 1997 r., sygn. akt SA/Lu 619/96, oddalił skargę J. G. na decyzję organu drugiej instancji.
Prawidłowe jest zatem stanowisko organów administracji, że brak jest podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki na podstawie powołanego przepisu art. 48 ust. 1 ustawy. Zgodność z prawem decyzji organów administracji, badających legalność inwestycji, polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego przesądzona została przez Naczelny Sąd Administracyjny, którego wyroki są prawomocne i mają powagę rzeczy osądzonej. Już w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie SA/Lu 619/06 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "sąd nie może wracać do podnoszonego w skardze zarzutu dotyczącego nielegalności wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego, ponieważ problem ten został już rozstrzygnięty przez inne decyzje administracyjne i potwierdzony powagą orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego".
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że bezzasadny jest podnoszony przez skarżącą zarzut, że inwestorka zrealizowała budynek gospodarczo-garażowy z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Do powyższego obiektu budowlanwego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, które obowiązywały w dacie realizacji tego budynku. W myśl przepisu § 13 ust. 1 tego rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy wyraża terenowy organ administracji państwowej, właściwy w sprawach pozwoleń na budowę.
Budowa budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] była zgodna z powołanymi przepisami rozporządzenia, które w szczególności pozwalały na posadowienie budynku w granicy działki.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, iż przedmiotowy budynek narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy podnieść, ze przepisy tego aktu normatywnego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Dla oceny zgodności z prawem realizacji budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] w L. znaczenie mają przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., które obowiązywały w dacie realizacji inwestycji i w czasie kontroli legalności inwestycji przez organy administracji i Naczelny Sąd Administracyjny. Dlatego też zarzut naruszenia przez inwestycję przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest całkowicie chybiony.
Zarzuty skarżącej, co do utrudnień w prawidłowej zabudowie należącej do niej działki sąsiedniej, spowodowanych inwestycją oraz co do braku dopływu światła słonecznego do pomieszczeń w rozbudowanej części budynku skarżącej, były już rozpatrywany przez organy administracji na wcześniejszym etapie postępowania. Zasadność tych zarzutów badał również Naczelny Sąd Administracyjny, który powołanymi wyrokami z dnia 1 grudnia 1995 r. oraz z dnia 18 marca 1997 r. oddalił skargi J. G. na decyzje organów administracji w przedmiocie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie. W uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 18 marca 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że usytuowanie garażu w granicy działki po wybudowaniu ekranu i ściany oddzielenia przeciwpożarowego nie ma żadnego wpływu na usytuowanie i odległość od granicy działki rozbudowywanej części budynku mieszkalnego J. G., umożliwi jej wykonanie otworu okiennego i nie ograniczy dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w rozbudowywanej części budynku.
Sąd podkreślił jednocześnie, że organy administracji dokonały prawidłowego wyważenia interesów prawnych i faktycznych stron, a ponadto inwestorka wykonała wszystkie nałożone na nią obowiązki i brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
Bezzasadny jest również zarzut, iż decyzje wydane przez organy administracji w niniejszej sprawie zawierają wadę powodująca ich nieważność z mocy prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje, że określona wadliwość decyzji powoduje jej nieważność (J. Borkowski, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 753; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lipca 1983 r., II SA 581/83, GAP 1987, Nr 8, s. 45 i z dnia 21 stycznia 1988 r., IV SA 941/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 30).
Na gruncie rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych wydanych w sprawie, gdyż nie ma przepisów szczególnych przewidujących, iż rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki, udzielenia pozwolenia na budowę, czy też udzielenia pozwolenia na użytkowanie mogą zawierać wadę powodująca ich nieważność z mocy prawa. Przepisy ustawy – Prawo budowlane oraz inne przepisy, które miały zastosowanie w sprawie, nie zawierają bowiem takich unormowań.
Co do zarzutów dotyczących przesunięcia granicy, to podnieść należy, że kwestia ustalenia granic nie była przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, nie należy bowiem do kompetencji organów nadzoru budowlanego.
Z tych wszystkich względów i z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 19 pkt 1 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).