Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 9 stycznia 2017 r., wydał decyzję, znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego.
Powyższa decyzja została doręczona P. S. w dniu 10 stycznia 2017 r. (k. 14 akt adm. II inst.).
W dniu 7 lutego 2017 r. złożył on skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą to skargę nadał bezpośrednio na adres Sądu. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 9 lutego 2017 r., a w dniu 15 lutego 2017 r. została nadana w urzędzie pocztowym na adres organu drugiej instancji (k. 12-13 akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działalności skarga dotyczy.
Skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W przypadku, gdy skarga została złożona bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem organu administracji publicznej, którego działanie jest przedmiotem skargi, o dochowaniu terminu do złożenia skargi decyduje data, z jaką skarga została przekazana przez sąd temu organowi.
Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 10 stycznia 2017 r. (k. 14 akt adm. II inst.). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu 9 lutego 2017 r. W tym terminie skarżący winien był zatem złożyć skargę za pośrednictwem organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję.
Skarżący nadał skargę bezpośrednio na adres tutejszego Sądu, zamiast – jak wymagają przepisy – na adres Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarga ta została przekazana przez Sąd organowi w dniu 15 lutego 2017 r. (notatka urzędowa oraz kopia książki nadawczej – k. 12-13 akt sąd.). Skarga P. S. została więc złożona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 P.p.s.a.
Skarga tę należało zatem odrzucić jako spóźnioną na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.