Uzasadnienie
Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.
Stosownie do unormowania art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w sprawie niniejszej strona skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja wydana została bowiem w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zaś w postępowaniu niniejszym strona skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych to jej wniosek o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych uznać należy za bezzasadny. Z tego powodu nie zwolniono strony skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Tym samym nie zachodzą podstawy o uwzględnienia w całości wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Skoro brak jest podstaw do uwzględnienia w całości wniosku strony skarżącej rozważyć należy czy istnieją podstawy do jego uwzględnienia w części a więc czy poniesienie minimalnego wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla strony skarżącej i jej rodziny.
Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Na podstawie oświadczenia strony skarżącej referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką, zięciem oraz ich sześciorgiem dzieci. Na dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej składa się dochód uzyskiwany z uprawy należącego do jej zięcia [...] hektarowego gospodarstwa rolnego, wynagrodzenie zięcia strony skarżącej wynoszące [...] – [...] złotych miesięcznie oraz otrzymywany przez stronę skarżącą zasiłek stały w kwocie [...] złotych. Miesięczny dochód przypadający na osobę w gospodarstwie domowym strony skarżącej wynosi [...] złotych.
W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią minimalnego koszty ustanowienia adwokata spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego jej i jej rodziny. Porównanie wysokości minimalnego wynagrodzenia adwokata do wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na osobę w gospodarstwie domowym strony skarżącej wskazuje, że uiszczenie minimalnego wynagrodzenia adwokata pochłonie niemal cały miesięczny dochód przypadający na jedną z osób pozostających ze stroną we wspólnym gospodarstwie domowym. Tym samym osoba ta pozbawiona zostanie niemal wszystkich środków, które zaspokoić mają wydatki związane z jej miesięcznymi kosztami utrzymania, co spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.