Uzasadnienie
H. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na " dot. Decyzji Nr [...]", zaskarżam decyzję Nr [...] dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Dokonując analizy skargi Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. wezwał skarżącą do wskazania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – którego organu działalność lub bezczynność skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności oraz wezwał ją do nadesłania 3 egzemplarzy odpisów skargi. W terminie otwartym skarżąca wskazała, że skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta nr [...], z dnia [...]., Nr [...] o ustaleniu inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym. Ponadto dołączyła 3 odpisy skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, bowiem w pierwszej kolejności Sąd sprawdza wymogi formalne skargi, w tym jej dopuszczalność.
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Jednocześnie, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W przedmiotowej skardze H. W. podała numer decyzji Prezydenta Miasta, który w sprawie działa jako organ I instancji. Zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem, przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jak wynika z akt sprawy z uprawnienia tego skarżąca skorzystała. Organ odwoławczy po rozpoznaniu tego odwołania wydał decyzję z dnia [...] r., na mocy której utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W związku z tym istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy mimo wyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, dopuszczalne było wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustawa p.p.s.a. nie zawiera przepisu, który wskazywałby, że skarga do sądu administracyjnego służy na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne. Zasadę sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznych kończących postępowanie w sprawie administracyjnej można jednak wywieść z analizy całokształtu przepisów regulujących przebieg, wzajemne relacje i zależności istniejące pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowoadministracyjnym. Punktem wyjścia dla wyjaśnienia tego zagadnienia jest art. 16 § 2 k.p.a., który stanowi, że decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach. Zasady i tryb wniesienia skargi regulują przepisy ustawy p.p.s.a. Na uwagę zasługuje przede wszystkim powołany na wstępie przepis art. 52 § 1 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a., określający termin złożenia skargi do sądu.
Z zestawienia powyższych unormowań wywnioskować można, iż skarga do sądu winna być złożona na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, skoro obligatoryjną ku temu przesłanką jest wyczerpanie środków zaskarżenia oraz zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W tym kontekście przez "rozstrzygnięcie w sprawie" rozumieć należy końcowy "wynik" postępowania administracyjnego, tj. ostatnią decyzję jaką organ wydał realizując instancyjny tok postępowania w ramach tej samej sprawy. Przy czym wskazania wymaga, iż jakkolwiek sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, to jest związany wskazanym w skardze przedmiotem zaskarżenia (konkretnym aktem prawnym lub czynnością), który wyznacza rodzaj sprawy sądowoadministracyjnej podlegającej kontroli.
Innymi słowy decyzją podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest więc zawsze decyzja kończąca postępowanie w sprawie administracyjnej, ponieważ decyzja wydana w "pierwszej instancji" odnosi się tylko do części sprawy administracyjnej. Kontrola sądowoadministracyjna obejmuje decyzje wydane "w pierwszej i drugiej instancji" oraz inne decyzje zapadłe wcześniej w granicach danej sprawy, jednakże zaskarżeniem powinna być objęta ostatnia z decyzji wydanych w administracyjnym toku instancji.
Skarżąca natomiast mimo skutecznego wezwania podtrzymała wskazany w skardze przedmiot zaskarżenia, który - w myśl przywołanej argumentacji – nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.