Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. Nr OPS.5231.27.4.2021 Wójt Gminy Trawniki odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. W wyniku złożenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie
- uchyliło zaskarżoną decyzję w całości;
- przyznało R. P. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną
- w okresie od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 w wysokości 1.351,00 zł miesięcznie
- w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 stycznia 2022 w wysokości 1.499,00 zł
- w okresie od dnia 1 lutego 2022 r. bezterminowo w wysokości 2.119,00 zł miesięcznie.
Skargą złożoną w dniu 11 marca 2022 roku pełnomocnik skarżącej zaskarżyła decyzję Kolegium w części dotyczącej przyznania za grudzień 2021 r. kwoty 1351 zł zamiast 1971 zł oraz w zakresie przyznania za styczeń 2022 r. kwoty 1499 zł zamiast 2119 zł - tj. w zakresie pkt 2 decyzji tiret 1 i 2.
Do skargi załączono decyzję Wójta Gminy Trawniki z dnia 28 grudnia 2021 r. o uchyleniu w całości decyzji Wójta Gminy Trawniki z dnia 30 czerwca 2014 r. przyznającą prawo do zasiłku dla opiekuna skarżącej, w związku z opieką nad Z. P..
Organ zwrócił uwagę, że powyżej wskazana decyzja Wójta Gminy Trawniki z dnia 28 grudnia 2021 r. o uchyleniu w całości decyzji z dnia 30 czerwca 2014 r. została wydana po wydaniu decyzji odmownej w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego przez organ I instancji - a przed wpłynięciem akt do organu odwoławczego. Decyzja Wójta Gminy Trawniki z dnia 28 grudnia 2021 r. nie została jednak dołączona do akt sprawy organu I instancji, ani postępowania organu odwoławczego - stąd nie była znana organowi odwoławczemu.
Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zgodnie z zakresem zaskarżenia i wnioskami skargi, w trybie autokontroli uwzględniło skargę R. P. i decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r., nr SKO.41/1561/OS/2022 uchyliło decyzję z dnia 27 stycznia 2022 r., w części przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za grudzień 2021 r., w kwocie 1.351,00 zł oraz za styczeń 2022 r., oraz przyznało za grudzień 2021 r., świadczenie w wysokości 1.971,00 zł, natomiast za styczeń 2022 r., świadczenie w kwocie 2.119,00 zł, czyli w kwotach niepomniejszonych o 620 zł.
Decyzja z 7 kwietnia 2022 r., został doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 kwietnia 2022 r. Od powyższej decyzji, pełnomocnik skarżącej do dnia dzisiejszego nie złożył skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe podlega umorzeniu.
Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W takim wypadku postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, co w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obliguje sąd do jego umorzenia.
Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy wynika, że będąca przedmiotem skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2022 r. w zaskarżonej części została uchylona, a kolejną decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r., z zachowaniem 30-dniowego terminu do jej wydania w oparciu o wskazany przepis p.p.s.a., uwzględniono zakres zaskarżenia. W tej sytuacji postępowanie sądowe dotyczące kontroli legalności decyzji objętej skargą stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja ta w zaskarżonej części została wyeliminowana z obrotu prawnego, a także nie wywołała skutków prawnych, które obligowałyby Sąd do ingerencji.
Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie 3 p.p.s.a., organ II instancji w treści nowego rozstrzygnięcia stwierdził, że jego działanie w postępowaniu nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Skoro wydana w trybie autokontroli decyzja uwzględnia żądania i wnioski skarżącej w całości, zatem główny cel postępowania autokontrolnego został zrealizowany.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty składa się koszt zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.