Uzasadnienie
Skarżący J. F. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W formularzu wniosku wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dwiema dorosłymi córkami, utrzymując się ze swojej emerytury i wynagrodzenia za pracę córek w łącznej kwocie 3.320, 67 zł netto; żona nie pracuje, ponieważ ma problemy zdrowotne. Skarżący jest właścicielem działki (o pow. 1.048 m2) z budynkiem o pow. 103 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 0,25 ha. Skarżący nie wykazał szczegółowych wydatków, ale podkreślił, że znaczne koszty ponosi na leki dla chorej żony.
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy.
Od postanowienia tego skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że nie stać go na samodzielne opłacenie adwokata, którego koszt wynosi 280 zł.
Sąd zważył, co następuje
Przepis art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przewiduje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, na jej wniosek w zakresie całkowitym w sytuacji, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Instytucja prawa pomocy stanowi procesową gwarancję ochrony praw strony, ale z uwagi na to, że jest wydatkowana ze środków Skarbu Państwa powinna być stosowana rozważnie. Ze szczególną ostrożnością należy rozpoznawać wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie zarówno od kosztów sądowych, jak i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Prawo pomocy w zakresie całkowitym powinno być przyznawane w sytuacjach nadzwyczajnych, wyjątkowych, a więc w stosunku do osób charakteryzujących się ubóstwem (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2002r., OZ 862/04, niepubl.), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym może być stosowane nawet wówczas, gdy wnioskodawca posiada pewne środki finansowe, ale przeznaczenie ich na wydatki sądowe spowodowałoby uszczerbek koniecznego utrzymania siebie.
Należy również powiedzieć, że w sytuacji, gdy strona wnosi o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd oceniając, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku w całości, może przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym.
Zdaniem Sądu, sytuacja materialna skarżącego nie jest krytyczna i umożliwia mu poniesienie części kosztów niniejszego postępowania. Kwota 3.320, 67 zł, z której skarżący utrzymuje się wraz z żoną i córkami daje możliwość opłacenia adwokata czy radcy prawnego, który świadczyłby pomoc prawną w niniejszej sprawie, tym bardziej, że skarżący i jego córki posiadają stałe źródło dochodu.
Natomiast nie jest to kwota wystarczająca - zważywszy na konieczność ponoszenia stałych miesięcznych opłat - do uiszczenia dodatkowo kosztów sądowych związanych z niniejszym postępowaniem, które oprócz wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, obejmują następnie opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł) i wpis od skargi kasacyjnej (250 zł).
Z tych względów Sąd uznał, że należy przyznać skarżącemu prawo pomocy jedynie w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, dlatego na podstawie art. 246 §1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.