Uzasadnienie
Adwokat M. M. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł w przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej. Przyznanie kosztów w wysokości 150% stawki minimalnej wnioskodawca uzasadnił koniecznością analizy obszernego materiału dowodowego sprawy i jej złożonością. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, z której wynika, że przesłana została ona skarżącemu.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię tę sporządził adwokat, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca prowadził niniejszą sprawę w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych.
Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 147,60 złotych.
Referendarz sądowy nie znalazł podstaw do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej. Nie można bowiem przyjąć aby reprezentowanie w niniejszej sprawie przez wnioskodawcę interesów jego mocodawcy wymagało analizy materiału dowodowego sprawy, skoro skarga mocodawcy wnioskodawcy została odrzucona ze względu na nie uzupełnienie jej braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca po raz pierwszy z aktami sprawy zapoznał się już po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Zatem przystępując do pierwszych czynności w sprawie doskonale wiedział, że reprezentowanie przez niego interesów mocodawcy nie wymaga zapoznania się z aktami administracyjnymi (materiałem dowodowym). Biorąc zaś pod uwagę przyczyny odrzucenia skargi nie można także przyjąć, aby sprawa niniejsza była na tyle złożona, iż reprezentowanie interesów mocodawcy wnioskodawcy wymagało od niego szczególnie dużego nakładu pracy.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.