Uzasadnienie
Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy
W piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r. J. i M. małż. B. wnieśli o "powołanie ich do uczestnictwa" w postępowaniu wszczętym na skutek powyższej skargi. Wnioskodawcy wskazali, iż jako właściciele działki nr ewid. [...] położonej w N. posiadają interes prawny przemawiający za ich czynnym uczestnictwem w tym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 33 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. Procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest natomiast określona przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Oznacza to, że w sprawie dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mamy do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Postępowanie takie jest postępowaniem odrębnym, a odrębność odnosi się zarówno do podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jaki i wniesienia do sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę.
Ponadto, co istotne, postępowanie w niniejszej sprawie toczy się na skutek skargi Wojewody wniesionej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej jako "u.s.g."). Zgodnie z tym przepisem, po upływie terminu do podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g., organ nadzoru może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Postępowanie z takiej skargi jest więc formą nadzoru nad działalnością organów gminy, sprawowanego przez organy nadzoru. Postępowanie takie toczy się wyłącznie z udziałem organu nadzoru oraz gminy i jej organu, którego rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy. Nie mogą brać w nim udziału inne podmioty, nawet wtedy, gdy wynik tego postępowania dotyczy ich interesu prawnego (por. postanowienia NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OZ 899/10).
Mając na względzie powyższe rozważania należy stwierdzić, że rozpoznawany wniosek J. i M. małż. B. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestników postepowania nie może zostać uwzględniony. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne zainicjował Wojewoda i jest to wyraz realizacji jednego z przysługujących mu uprawnień, które służy wykonywaniu nadzoru nad działalnością gminy N. Legitymacja skargowa Wojewody oparta jest w tym przypadku na samodzielnej podstawie prawnej wynikającej z treści art. 93 ust. 1 u.s.g. Przepis ten nie mógł być natomiast podstawą do wniesienia skargi na ww. uchwałę przez J. i M. małż. B. i jako lex specialis wyklucza ich udział w niniejszym postępowaniu na podstawie regulacji p.p.s.a. Wnioskodawcom służy zatem jedynie prawo do wniesienia odrębnej skargi na w trybie art. 101 u.s.g. Podkreślić jednak w tym miejscu należy, że skarga taka – co Sądowi wiadome jest z urzędu – została przez nich złożona i jako zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Lu 181/15 oczekuje obecnie na rozpoznanie.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.