Uzasadnienie
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sytuacjach, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i uzależnia wniesienie skargi od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2).
Z. W. wniósł skargę na podstawie art. 154 powołanej ustawy, który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę lub bezczynności oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym, wezwaniu organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Jak wynika z akt sprawy Z. W. dokonał wezwania w dniu 7 stycznia 2003 r. zaś skargę wniósł w dniu 20 października 2004 r., czyli po terminie, który art. 53 § 2 powołanej ustawy przewiduje do wniesienia skargi gdy wezwany do usunięcia naruszenia prawa organ nie udzieli odpowiedzi. Tym samym skarga Z. W. jako wniesiona po terminie jest niedopuszczalna i nie może być przez Sąd rozpoznana.
Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić.
O wynagrodzeniu adwokata skarżącego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.