Uzasadnienie
Sygn akt II SA / Lu 321/ 03
Uzasadnienie
Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst. jedn. Dz.U z 1999r Nr. 15, poz.139 ze zmianami) wprowadzają dwie formy środków zmierzających do zakwestionowania ustaleń zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednym z nich jest protest, który może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu (art.23 ustawy). Uchwała w sprawie uwzględnienia lub odrzucenia protestu nie musi spełniać szczególnych wymogów formalnych, nie ma też obowiązku dostarczania jej osobom wnoszącym protest.
Uchwała może być zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie wskazanym w art., 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn. Dz. U z 2001 r Nr. 142 poz. 1591 ze zmianami).
Kolejnym środkiem jest zarzut. Może wnieść go każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art.24 ustawy). Zarzut musi zostać wniesiony na piśmie w terminie 14 dni po upływie okresu wyłożenia projektu (art.24 ust.2), o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga Rada Gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust.3), uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art.24 ust.4). Przy istotnie odmiennych skutkach prawnych jakie niesie za sobą zastosowanie jednego z tych środków prawnych, szczególnego znaczenia nabiera odpowiednia kwalifikacja złożonych uwag do projektu planu. Wbrew stanowisku skarżącego organ prawidłowo uznał, iż złożone przez niego zastrzeżenia dotyczące przebiegu drogi [...] mają przymiot protestu, a nie zarzutu.
Należy przede wszystkim wskazać, iż o charakterze prawnym zgłoszonych uwag do projektu planu decyduje nie użyte nazewnictwo, ale wyłącznie to, czy w danej sytuacji osoba je zgłaszająca miała interes prawny lub uprawnienie, a nadto czy zostały one naruszone. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi to być prawny lub uprawnienie, które wynika bezpośrednio z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednia tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r. sygn. akt IV SA 2238 / 2001 Monitor Praw. 2002 / 12 str.532). Treść złożonego pisma z dnia 22 października 2002r. wskazuje, iż naruszenia swojego interesu prawnego skarżący upatruje w fakcie objęcia jego działki o nr [...]strefą pasa ochronnego projektowanej drogi [...]. W rzeczywistości uniemożliwia mu to możliwość jej zabudowy oraz ogranicza funkcje działki jako terenu produkcji rolnej oraz ewentualnych funkcji rekreacyjnych.
Ustalenia poczynione w toku postępowania planistycznego nie potwierdzają takiego stanu rzeczy, co podkreślono także w odpowiedzi na skargę. Załączony do akt fragment mapki pokazuje, iż działka o której mowa, leży poza strefą ochronną drogi i poza obszarem zieleni izolacyjnej. Nie zmieniono także przeznaczenia terenu określanego symbolem RP – uprawy polowe.
Tych założeń nie kwestionuje także skarżący. Zmiana planu nie dotyczy go zatem bezpośrednio w sposób indywidualny i konkretny. Oceny tej nie zmienia powoływanie się przez skarżącego na bliżej nieokreślone zamiary inwestycyjne na przedmiotowej nieruchomości. Przyjąć zatem należy, iż w sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę, co czyni zasadnym potraktowanie jego pisma jako protestu.
Na podstawie zatem art.58 § 1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.