Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: AAB.II.ED.[...] Prezydent Miasta po rozpatrzeniu wniosku A. S. – G. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na roboty budowlane związane ze zmianą układu funkcjonalnego lokalu usługowego (sklepu spożywczego), oraz wykonaniem wewnętrznych instalacji wodno – kanalizacyjnej i elektrycznej na działce 87/39 przy ulicy [...] w L., zakończonego jego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. znak AAB.II.ED.[...].
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że składająca wniosek nie jest stroną postępowania, ponieważ obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości sąsiednich.
Po rozpoznaniu odwołania A. S. – G. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Oparł się jednak na innej argumentacji, niż przyjęta przez organ pierwszej instancji. Przyjęto bowiem, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem terminu określonego w art.148 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Zgodnie z art.148 § 2 kpa, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt.4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
W niniejszej sprawie o decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2005 r. A.S. – G. została poinformowana w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 5 sierpnia 2005 r., które zostało jej doręczone w dniu 16 sierpnia 2005 r. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt.4 kpa upłynął w dniu 16 września 2005 r. Podanie zostało wniesione dopiero w dniu 25 listopada 2005 r., co wyklucza możliwość wznowienia postępowania.
Na decyzję wojewody skargę złożyła A. S. – G.. Stwierdziła, że decyzja narusza uprawnienie podmiotu do udziału w sprawie w charakterze strony i wnosiła o jej uchylenie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.
Wyjaśniła, że po rozpoczęciu prac budowlanych w sklepie zwróciła się w dniu 16 maja 2005 r. do Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego o interwencję w tej sprawie. 17 maja 2005 r. otrzymała pismo, z którego wynikało, że nie jest stroną postępowania w tej sprawie, mimo że przysługuje jej odrębna własność lokalu mieszkalnego nr 35 w bloku położonym przy ul. [...] wraz z udziałem w nieruchomości na której blok ten jest zlokalizowany. W dniu 16 sierpnia 2005 r. skarżąca, na skutek swojej kolejnej interwencji, otrzymała pismo z Urzędu Miasta Wydział Architektury i Administracji Budowlanej, w której znajdowała się informacja o wydaniu zezwolenia na roboty budowlane oraz informacja uzupełniająca do wydanego zezwolenia, że zatwierdzona dokumentacja nie zawiera zmian w zagospodarowaniu terenu, pomimo wykonania otworu na drzwi ewakuacyjne. Ponieważ udzielona odpowiedź była dla niej zadawalająca, skupiła się na likwidacji utwardzenia terenu.
Wobec sprzeczności pomiędzy informacjami otrzymywanymi z urzędu Wojewody, a treścią projektu adaptacyjnego, wniosła o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Skarżąca dowodziła, że Wojewoda, uznając brak oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie nie wziął pod uwagę faktu utwardzenia terenu. Ta zaś okoliczność przemawia za stwierdzeniem, że takie oddziaływanie będzie miało miejsce. Jej zdaniem naruszeniu uległ § 323 ust. 20 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stanowi on, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w sąsiedztwie nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwił im pracę, odpoczynek i sen w zadawalających warunkach. Skarżąca podkreśliła, że utrzymanie decyzji w mocy naraża jej rodzinę na hałas i zanieczyszczenia spowodowane dowozem oraz rozładunkiem towaru dostarczanego do sklepu. W jej mniemaniu odmawiając wznowienia postępowania zamiast merytorycznego uzasadnienia urzędnicy chcą doprowadzić do ostatecznej decyzji dla niej niekorzystnej, aby ukryć łamanie prawa budowlanego oraz wspomnianego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.
Argumentacja jaką posłużyła się skarżąca usiłując doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, nie może zyskać akceptacji. Opiera się ona bowiem na wskazaniu naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U z 2003 r. Nr 207,poz.2016 ze zmianami) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690 ze zmianami), które nie były przedmiotem rozważania przez organy orzekające w sprawie. Co więcej, w sprawie będącej przedmiotem skargi kwestie te w ogóle nie mogły być badane. W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma bowiem prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 k.p.a.). Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Kwestia ta jest przedmiotem rozważenia przez organ administracji dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa), co jednak w sprawie nie miało miejsca.
Z akt sprawy wynika, że organ I instancji odmówił wznowienia postępowania argumentując swoje stanowisko złożeniem wniosku przez osobę, która nie jest stroną postępowania. Wojewoda jako organ odwoławczy nie mógł zatem badać żadnych innych kwestii podnoszonych przez skarżącą, skoro przedmiotem decyzji organu odwoławczego może być jedynie sprawa rozstrzygnięta decyzją organu I instancji.
Według art.148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Art.148 § 2 kpa stanowi natomiast, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt.4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W okolicznościach sprawy nie budzi zastrzeżeń ocena zawarta w zaskarżonej decyzji, że skarżąca dowiedziała się o decyzji z dnia 14 czerwca 2005 r. z pisma Prezydenta Miasta opatrzonego datą 5 sierpnia 2005 r., które skarżącej doręczono 16 sierpnia 2005r., co też potwierdziła w skardze. Data ta oznaczała początek biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Skarżąca wniosła je dopiero w dniu 25 listopada 2005 r. (data stempla pocztowego na przesyłce pocztowej), a więc uchybieniem terminu określonego w powołanym art.148 § 1 kpa.
Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).
Odmiennej oceny nie sposób upatrywać w treści korespondencji wymienianej pomiędzy skarżącą, a organami administracji, co do zakresu zatwierdzonych robót budowlanych. W świetle bowiem art.148 § 2 kpa dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania bez znaczenia pozostaje prawidłowość lub wiarygodność decyzji, o której strona została poinformowana. Istotnym jest jedynie, aby informacja o decyzji do strony dotarła (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996 r. I SA 570/95 ONSA 1997/2/100).
Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) skargę należało oddalić.