Uzasadnienie
Skarżący wniósł na urzędowym formularzu symbol PPF o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z ojcem, z którym zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych i utrzymuje się z emerytury ojca w kwocie [...]złotych. Na stałe koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego składają się wydatki na spłatę pożyczki w kwocie [...]złotych miesięcznie, czynsz za mieszkanie w kwocie [...]złotych miesięcznie, gaz w kwocie [...]złotych co dwa miesiące ([...] złotych miesięcznie), energia elektryczna – co dwa miesiące [...] złotych ([...] złotych miesięcznie), telewizja, Internet, telefon – [...] złotych miesięcznie, leki i leczenie – [...] złotych miesięcznie, wyżywienie – [...] – [...] złotych miesięcznie, środki czystości i higieny osobistej – [...] złotych.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Pierwsza z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Skarżący nie posiada żadnych dochodów pozostając na utrzymaniu ojca. Zatem jest on pozbawiony środków do życia. Tym samym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego jest zasadny. Ze względu jednak na to, że na mocy unormowania art. 239 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. skarżący jest w niniejszym postępowaniu zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, skarży bowiem decyzję dotyczącą zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, zbędne stało się zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tych powodów przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego i umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 249a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.