Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 2009r. E. spółka z o.o wniosła o umorzenie grzywny nałożonej na nią postanowieniem Burmistrza Miasta R. z dnia [...] mającej na celu przymuszenie spółki do wykonania obowiązku określonego w jego decyzji z dnia [...]., sprowadzającego się do usunięcia z nieruchomości położonej przy ulicy C. w R. odpadów elektrycznych i elektronicznych i przekazania ich jednostce posiadającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami (zbieranie, transport, unieszkodliwianie). Spółka dowodziła, że posiada zezwolenie na zbieranie i transport odpadów wydane przez Wojewodę z dnia [...], z której wynika możliwość magazynowania odpadów na terenie do którego ma tytuł prawny, a tak jest w przypadku wspomnianej nieruchomości pozostającej w dzierżawie spółki. Poza tym spółka stwierdziła, że odpady zostały usunięte.
Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta odmówił umorzenia grzywny. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 125 §1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W mniemaniu organu nałożony na spółkę obowiązek nie został wykonany. Wprawdzie spółka dołączyła do wniosku kopie listów przewozowych, to jednak tylko w 2 z nich jako miejsce załadowania odpadów wskazano R., a poza tym dotyczyły odpadów o kodzie 16 02 16, podczas gdy decyzja nakazująca usunięcie odpadów dotyczyła odpadów niebezpiecznych o kodach 16 02 13* i 16 02 15*.
Po rozpatrzeniu zażalenia spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie (podaną błędnie datę postanowienia organu I instancji – [...] uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską). Także organ odwoławczy uznał, że przedstawione przez spółkę kopie 24 międzynarodowych listów przewozowych (CMR), kserokopia tłumaczenia z angielskiego umowy między tą spółką i niemieckim odbiorcą odpadów oraz potwierdzenie odbiorcy zagospodarowania dostarczonych w dniu 5 lutego 2008 roku odpadów złomu elektronicznego potwierdzają ustalenia organu I instancji. Wynika z nich bowiem, że w jednym przypadku dotyczą odpadów o kodzie 19 12 04, natomiast w pozostałych dwudziestu trzech odpadów o kodzie 19 02 16 (elementy usunięte z zużytych urządzeń, inne niż wymienione w 16 02 15*). Obowiązek nałożony na skarżącą Spółkę dotyczył zaś odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 02 13* (zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy, inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12) oraz odpadów o kodzie 16 02 15* (niebezpieczne elementy usunięte ze zużytych urządzeń). Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że spółka nie przedstawiła wymaganego zezwolenia na wywóz odpadów za granicę.
W ocenie organu odwoławczego na ocenę postanowienia nie mogą mieć wpływu podniesione przez skarżącą zarzuty co do przekształcenia odpadów przez ich demontaż i rozbiórki prowadzącej do oddzielenia odpadów niebezpiecznych, a co za tym idzie zmianę charakterystykę odpadów i ich oznaczeń kodowych, skoro odpadów nie usunięto.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. spółka z o.o. zarzuciła postanowieniu Kolegium:
- - nieuwzględnienie treści art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i brak umorzenia grzywny pomimo wykonania przez skarżącego obowiązku usunięcia odpadów urządzeń elektrycznych i elektronicznych z terenu nieruchomości w R. przy ul. C.,
- - naruszenie treści art. 7 oraz 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego zebranego przez organ I Instancji, i wniosła o jego uchylenie.
Skarżąca ponownie podkreśliła, że usunęła odpady niebezpieczne o kodach odpadów,,16 02 13" i,,16 02 15". Wprawdzie na przedstawionych dokumentach znajdował się kod odpadów,,16 02 16" (elementy usunięte z zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15), to jednak zgodnie z decyzją Marszałka Województwa Nr [...] w sprawie zezwolenia na odzysk powyższych odpadów niebezpiecznych o kodach 16 02 13 i 16 02 15 doprowadziła do przekształcenia odpadów niebezpiecznych w procesie odzysku, zgodnie z Załącznikiem nr 5 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (w szczególności przy użyciu metod: R14 Inne działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub części oraz R15 Przetwarzanie odpadów, w celu ich przygotowania do odzysku, w tym do recyklingu) co spowodowało zmianę ich oznaczenia kodowego na 16 0216, które następnie zostały wywiezione. Według skarżącej do ustalenia czy obowiązek został wykonany nie jest wystarczające oparcie się przez organy jedynie na treści.listów przewozowych.
Organy administracji powinny bowiem dokonać samodzielnie ustalenia stanu faktycznego, odnosząc się przy tym wszechstronnie do zarzutów skarżącego, a nie jedynie oprzeć się na jednym rodzaju dowodu w postaci dokumentów przewozowych. Spółka zaznaczyła, że odpady poddane odzyskowi o kodzie 16 02 16 nie podlegają obowiązkowi zgłoszeniowemu przewidzianemu w art. 7 – 9 Rozporządzenia WE NR 11013/2006 z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. W ten sposób bowiem zmodyfikowane odpady klasyfikowane są na podstawie kodu GC020 Rozporządzenia (złom elektroniczny i odzyskane podzespoły elektroniczne) i znajdują się na tzw. "Zielonym" Wykazie Odpadów (Załącznik nr III Rozporządzenia). W przypadku odpadów znajdujących się na liście - stosowana jest uproszczona procedura informacyjna opisana w art. 18 cytowanego rozporządzenia.
Dodatkowo w piśmie z dnia 29 lipca 2010r. spółka przesłała kopię decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] zezwalającej na prowadzenie Zakładu P. w R. w zakresie wytwarzania, przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, z uwzględnieniem odzysku i zbierania odpadów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty można akceptować. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy uznać należy wywody skarżącej dotyczące błędnej, jej zdaniem, interpretacji przez organy pojęć magazynowania i składowania odpadów, co miałoby doprowadzić do wydania wadliwej decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] nakazującej jej usunięcia odpadów z nieruchomości przy ulicy C. w R. Zaznaczyć bowiem należy, że wspomniane kwestie były przedmiotem badania przez organy administracji w toku instancyjnym oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2007r. (sygn. akt II SA/Lu 640/07) oddalił skargę spółki na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Przedmiotem obecnego postępowania nie jest ponowne rozważanie powyższych zagadnień, ale rozpatrzenie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym jako przesłanki umorzenia na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U Nr 10, poz. 52 ze zmianami) nałożonej, a nie ściągniętej lub nieuiszczonej grzywny nałożonej na skarżącą w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku.
W tym zaś zakresie skardze nie można odmówić racji. Zauważyć należy przede wszystkim, że nakaz usunięcia odpadów określony w decyzji z dnia [...] opierał się na ustaleniu, że skarżąca nie legitymowała się pozwoleniem na prowadzenie na terenie R. działalności polegającej na ich zbieraniu, odzysku i unieszkodliwianiu. W konsekwencji uznano, że przedmiotowa nieruchomość nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. Domagając się umorzenia grzywny skarżąca przedstawiła jednak decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] w sprawie udzielenia jej pozwolenia na wytwarzanie odpadów powstałych w związku z prowadzeniem zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego z uwzględnieniem odzysku i zbierania odpadów w obiekcie położonym przy ulicy C. w R. Z decyzji tej wynika, że skarżąca będzie prowadziła w tym miejscu zakład przetwarzania zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, powstałe zaś produkty częściowo będą wykorzystywane jako składnik mieszanki cementowej do produkcji wyrobów budowlanych, krawężników, kostki brukowej, czy kołków rozporowych.
Decyzja zezwala ponadto spółce na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów opisanych kodem 16 02 13 i 16 02 15, oraz zezwala w pkt 5 lit. d) oraz w pkt 11 lit. c) także na magazynowanie w tym miejscu odpadów o tym kodzie, wskazanych w jej pkt 4 i 10. Z uzasadnienia orzeczenia Kolegium wynika, że nie rozważono znaczenia powyższej decyzji dla kwestii umorzenia grzywny, mimo, że data jej wydania jest wcześniejsza niż postanowienie organu odwoławczego. Oznacza to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.
Z tego względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało uchylić zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta R. Kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 wspomnianej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1349 ze zmianami).