Uzasadnienie
Z akt sprawy wynikało, że J. K. w dniu 30 kwietnia 2004 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo, które należało potraktować jako skargę na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie Nr [..] z dnia [..] w sprawie zasiłku celowego - wydaną na podstawie art. 2 ust. 3 i 4, art. 32, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie z art. 52 §1 wyżej wymienionej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
J. K. nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego /wyżej wymieniona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia takiego odwołania/, a zatem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, co zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upoważniałoby go do wniesienia skargi - na decyzję organu odwoławczego - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Wobec niewyczerpania trybu odwoławczego przez J. K., wniesiona skarga była niedopuszczalna, co skutkowało jej odrzuceniem przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów Sąd orzekł jak w postanowieniu.