Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej postanowieniem z dnia 1 marca 2022 r. nr SKO.4001.FU/213/22, po rozpatrzeniu zażalenia K. S. na postanowienie Wójta Gminy Siemień z dnia 16 grudnia 2021 r. nr GOPS.4810.172.2021 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że K. S. wnioskiem datowanym na 29 listopada 2021 r., powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (aktualny t.j. – Dz. U. z 2022 r. poz. 1205 ze zm., dalej jako "ustawa"), zwrócił się do Wójta Gminy Siemień, jako organu właściwego wierzyciela, o umorzenie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Wnioskodawca wskazał, że przebywa w zakładzie karnym i z powodu problemów zdrowotnych z prawym obojczykiem oaz guza tarczycy nie może podjąć pracy zarobkowej i wywiązać się z obowiązku spłaty zadłużenia. Powyższy wniosek wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 1 grudnia 2021 r., a więc w trakcie postępowania administracyjnego w tym samym przedmiocie, zainicjowanego wnioskiem K. S. datowanym na 5 listopada 2021 r., który wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 9 listopada 2021 r. i został rozpatrzony decyzją tego organu z dnia 6 grudnia 2021 r. nr GOPS.4800.FA.0000036.2021 o odmowie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.
Otrzymany w dniu 1 grudnia 2021 r. wniosek Wójt Gminy Siemień załatwił odmawiając wszczęcia postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r., podjętym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że dokumenty, które wpłynęły z Zakładu Karnego w Hrubieszowie, w którym przebywa wnioskodawca, nie wniosły niczego nowego do sprawy, zaś złożone przez niego oświadczenie o nieposiadaniu gospodarstwa rolnego okazało się niezgodne z prawdą, bowiem ustalono, że dłużnik alimentacyjny jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,5242 ha fizycznych (1,1313 ha przeliczeniowych). Z tych względów organ pierwszej instancji uznał, że jego decyzja z dnia 6 grudnia 2021 r. jest wiążąca i uzasadnia odmowę wszczęcia (kolejnego) postępowania administracyjnego.
W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji K. S. podtrzymał wniosek o umorzenie w całości jego zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Rozwijając argumenty na poparcie tego wniosku wskazał, że w jednostce penitencjarnej przebywa od 20 kwietnia 2020 r., wcześniej zaś pracował jako rolnik na gruntach dzierżawionych od brata. Przed pozbawieniem wolności leczył się ortopedycznie w związku z problemami z obojczykiem, zaś w dniu 16 grudnia 2020 r. wykryto o niego guza tarczycy. Dłużnik podkreślił, że stan zdrowia utrudnia mu podjęcie pracy w zakładzie karnym. Nieuregulowane przez niego alimenty zostały natomiast zasądzone, gdy był już osadzony.
Odnosząc się do zastrzeżeń organu pierwszej instancji co do prawdziwości jego oświadczenia o nieposiadaniu gospodarstwa rolnego, wnioskodawca wyjaśnił, że transakcja zakupu przez niego i jego żonę gospodarstwa rolnego nie jest ukończona.
Po rozpatrzeniu zażalenia Kolegium uznało je za zasadne, lecz z innych przyczyn niż podniesione w jego treści. Organ odwoławczy wskazał, że ocena przesłanek uzasadniających umorzenie należności w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy, a więc w oparciu o sytuację dochodową i rodzinną dłużnika alimentacyjnego, powinna obejmować - z uwagi na obowiązek rozpoznania sprawy w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu podejmowania rozstrzygnięcia - okoliczności obrazujące aktualną sytuację dochodową i rodzinną dłużnika, tj. stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia należności.
Wobec tego fakt złożenia przez skarżącego kolejnego wniosku o umorzenie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, choćby nawet opartego na twierdzeniach wcześniej już przez wnioskodawcę powoływanych, zdaniem Kolegium, obligował organ do ponownego ustalenia stanu faktycznego w kontekście ustawowych przesłanek zastosowania wnioskowanej ulgi, a zarazem twierdzeń dłużnika, że istnieją okoliczności przemawiające za umorzeniem należności. Stan ten bowiem z natury rzeczy nie mógł być taki sam, jak objęty treścią decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 grudnia 2021 r., choćby z uwagi na zmianę wysokości odsetek, które są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty (art. 27 ust. 1a ustawy). Inną rzeczą, jak zaznaczyło Kolegium, jest natomiast to, że wynik oceny tego nowego stanu faktycznego może być taki sam, jaki wynika z pierwszej sprawy.
Okoliczność ta nie uprawnia jednak do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyn", na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W postanowieniu wydanym w tym trybie organ nie może bowiem formułować wniosków i ocen dotyczących meritum sprawy będącej przedmiotem wniosku. Odniesienie się przez organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu do kryteriów bytowych dłużnika jest zaś równoznaczne z rozpoznaniem sprawy. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie miał zatem dostatecznych podstaw do tego, aby tylko z uwagi na tożsamość argumentów zawartych we wnioskach dłużnika, czy też z uwagi na ich niezasadność uznać, że ma do czynienia ze sprawą tożsamą pod względem przedmiotowym ze sprawą zakończoną decyzją tego organu z dnia 6 grudnia 2021 r. ponadto organ pierwszej instancji nie dostrzegł, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, powyższa decyzja nie była ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., albowiem w dniu 15 grudnia 2021 r. wpłynęło od niej odwołanie. Już tylko z tej przyczyny organ nie miał podstaw do przyjęcia, że merytoryczne rozpatrzenie niniejszej sprawy jest wykluczone z uwagi na przesłankę zagrożoną sankcją z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie wymaga uchylenia również z innej przyczyny, a mianowicie dlatego, że zostało wydane przez osobę, która nie mogła być do tego upoważniona przez organ właściwy (Wójta Gminy Siemień). W tym kontekście organ drugiej instancji przytoczył treść art. 12 ust. 2 ustawy, określającego katalog osób, które organ właściwy wierzyciela może upoważnić do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a także do wydawania w tych sprawach decyzji. Stwierdził następnie, że osoba, która wydała zaskarżone postanowienie, nie wykazała, aby należała do tego grona, zwłaszcza, by była zastępcą Wójta Gminy Siemień, pracownikiem urzędu, kierownikiem innej jednostki organizacyjnej gminy lub "inną osobą" upoważnioną na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej. Osoba ta wykazała jedynie, że jest pracownikiem Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Siemieniu oraz, że Wójt Gminy Siemień zarządzeniem nr 56 z dnia 28 września 2021 r. powierzył jej "pełnienie obowiązków" Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Siemieniu.
W ocenie organu odwoławczego, osoba pełniąca obowiązki kierownika ośrodka pomocy społecznej nie jest jednak kierownikiem takiej jednostki, ani też nie zalicza się do kręgu pozostałych osób, którym takiego upoważnienia wójt może udzielić (o ile sam nie będzie podpisywał decyzji), toteż nie mogła być upoważniona przez Wójta Gminy Siemień do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a także do wydawania w tych sprawach decyzji. Wydanie (podpisanie) postanowienia przez osobę nieuprawnioną jest zaś wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., której stwierdzenie w postępowaniu odwoławczym pociąga za sobą konieczność uchylenia postanowienia bez względu na to, czy merytorycznie jest ono prawidłowe, czy wadliwe.
W ramach wskazań co do dalszego postępowania Kolegium – poza obowiązkiem podjęcia rozstrzygnięcia przez osobę uprawnioną – wskazało również na konieczność połączenia przez organ pierwszej instancji do wspólnego rozpatrzenia spraw z wniosków dłużnika z dnia 9 listopada 2021 r. i z dnia 1 grudnia 2021 r. oraz wydania w tych sprawach jednej decyzji.
Na opisane wyżej postanowienie kasacyjne organu odwoławczego K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W treści skargi skarżący nie sformułował żadnych zarzutów wobec zaskarżonego postanowienia, ani żadnych wniosków procesowych. Zarzucił natomiast mataczenie pracownicy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. M. C., która podpisała postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. Skarżący poruszył przy tym niezwiązany bezpośrednio z przedmiotem niniejszej sprawy wątek udziału tej osoby w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w R. P., w wyniku którego – jak stwierdził – został on osadzony w jednostce penitencjarnej. Skarżący wniósł o ukaranie tej osoby w drodze administracyjnej.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Z uwagi na to, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie, Sąd korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę według kryteriów określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a., a więc w granicach sprawy, lecz niezależnie od zarzutów i wniosków skargi bądź ich braku, Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przypomnieć należy, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchyliło postanowienie Wójta Gminy Siemień z dnia 16 grudnia 2021 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uchylonym postanowieniem pierwszoinstancyjnym odmówiono natomiast, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego z dnia 29 listopada 2021 r. (data wpływu do organu: 1 grudnia 2021 r.), w którym zwrócił się on o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których zwrot obciąża skarżącego jako dłużnika alimentacyjnego, z mocy art. 27 ust. 1 ustawy.
Jakkolwiek Sąd nie podziela w całości argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w okolicznościach niniejszej sprawy podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym uznać trzeba za prawidłowe, zaś wady jego uzasadnienia - za niemające wpływu na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis określa dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. jest też zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały wprawdzie w omawianym przepisie skonkretyzowane, jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczą one sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że przeszkoda taka zachodzi w sytuacji, gdy w danej sprawie zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie (res iudicata).
Przeszkodą dla wszczęcia postępowania jest jednak również sytuacja, w której w tożsamej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy (lis pendens) (por. wyroki NSA: z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2145/14, LEX nr 2108456; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2159/12, LEX nr 1497293. Po wszczęciu postępowania nie jest bowiem dopuszczalne wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem byłaby ta sama sprawa administracyjna (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1426/21, LEX nr 3320940), przy czym warunkiem sine qua non wydania w takiej sytuacji postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą będąca w toku oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1189/20, LEX nr 3246927).
Tożsamość taka zachodzi wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7. wydanie, Warszawa 2018, str. 1080, wraz z powołanym tam wyrokiem NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 787/14, LEX nr 2032840).
Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, jakoby pomiędzy sprawą objętą wnioskiem K. S. z dnia 1 grudnia 2021 r. (data wpływu), a sprawą będącą przedmiotem postępowania toczącego się z wniosku skarżącego z dnia 9 listopada 2021 r. (data wpływu), w którym zapadła decyzja Wójta Gminy Siemień z dnia 6 grudnia 2021 r. o odmowie umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego, nie zachodziła pełna tożsamość we wszystkich ww. aspektach, uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania na późniejszy z powyższych wniosków. Oczywiste jest, że w sprawach tych występuje tożsamość podmiotowa (występuje w nich ta sama strona w osobie skarżącego). Nie budzi wątpliwości, że zachowana jest również tożsamość przedmiotowa, albowiem oba wnioski skarżącego dotyczą umorzenia jego zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego i zostały oparte na art. 30 ust. 2 ustawy. W odniesieniu do obu powyższych wniosków zastosowanie mają te same przepisy prawa materialnego w niezmienionym brzmieniu, więc tożsamy jest również stan prawny.
Odnosząc się natomiast do oceny tożsamości stanu faktycznego, za błędne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, jakoby o braku tożsamości w tym zakresie świadczyły różne daty złożenia wniosków. Należy bowiem zauważyć, że prowadząc postępowanie o umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, organ każdorazowo zobowiązany jest ustalić stan faktyczny w zakresie istotnym dla oceny przesłanki określonej w tym przepisie, tj. dotyczący sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego, aktualny na dzień orzekania, nie zaś na dzień złożenia wniosku. Co za tym idzie, w postępowaniu w takim przedmiocie, do czasu jego zakończenia decyzją ostateczną (a więc również na etapie ewentualnego postępowania odwoławczego przed organem drugiej instancji, którego rola – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. – nie sprowadza się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy), organ orzekający w sprawie zobowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności (w tym zaistniałe dopiero w toku postępowania), mające wpływ na ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy.
Dopóki zatem postępowanie o umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie zostało zakończone decyzją ostateczną, nie sposób uznać, że kolejny wniosek dłużnika alimentacyjnego o udzielenie takiej ulgi, oparty na tej samej podstawie prawnej, może zostać rozpatrzony w oparciu o inne ustalenie faktyczne niż te, które winny być podstawą rozstrzygnięcia w już wszczętym postępowaniu. W konsekwencji należy uznać, że kolejny wniosek dłużnika alimentacyjnego o umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, złożony przed zakończeniem toczącego się z inicjatywy tego dłużnika postępowania w takim samym przedmiocie, winien spotkać się z odmową wszczęcia postępowania, zaś ewentualnie przywołane w jego treści nowe okoliczności faktyczne, winny zostać wzięte pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji w już toczącym się postępowaniu.
Z powyższych względów, zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie wniosku skarżącego z dnia 29 listopada 2021 r. (data wpływu: 1 grudnia 2021 r.) poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., było co do zasady prawidłowe ze względu na toczące się wówczas (i niezakończone do tej pory) postępowanie w tożsamej sprawie, wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 5 listopada 2021 r. (data wpływu: 9 listopada 2021 r.). Zaskarżone postanowienie w zakresie, w jakim wskazuje na zasadność wszczęcia przez organ pierwszej instancji odrębnego postępowania na wniosek skarżącego z dnia 29 listopada 2021 r., narusza zatem art. art. 61a § 1 k.p.a. Jednocześnie nie sposób nie zauważyć, że rozwiązanie wskazane przez Kolegium w ramach wytycznych dla organu pierwszej instancji, mające polegać na wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek K. S. z dnia 29 listopada 2021 r., a następnie połączenia tego postępowania do wspólnego rozpatrzenia z postępowaniem wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia 5 listopada 2021 r,. jest o tyle wadliwe, że pozostaje w sprzeczności z przytoczonym wyżej stanowiskiem Kolegium o braku tożsamości stanu faktycznego spraw objętych tymi wnioskami.
Jedyną bowiem podstawą prawną dla takiego rozwiązania (połączenia spraw) mógłby być art. 62 k.p.a., podczas gdy przepis ten umożliwia prowadzenie jednego postępowania w kilku sprawach jedynie wówczas, gdy prawa i obowiązki stron w tych sprawach wynikają z tego samego stanu faktycznego.
Powyższe uchybienie organu odwoławczego nie daje jednak podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia, albowiem pozostaje bez wpływu na zasadność zawartego w nim rozstrzygnięcia o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 16 grudnia 2021 r., o której zadecydowała inna, trafnie dostrzeżona przez organ odwoławczy wada, polegająca na podpisaniu tego rozstrzygnięcia przez osobę nieuprawnioną. Jak prawidłowo zauważyło Kolegium, pracownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Siemieniu, który podpisał postanowienie z dnia 16 grudnia 2022 r., nie będąc Kierownikiem tej Jednostki, lecz legitymując się jedynie zarządzeniem Wójta Gminy Siemień o powierzeniu mu pełnienia obowiązków jej Kierownika, nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 12 ust. 2 ustawy, które organ właściwy wierzyciela (właściwy wójt gminy – art. 2 pkt 10 ustawy) może upoważnić do prowadzenia postępowań w sprawach świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz do wydawania w tych sprawach decyzji.
Przepis ten, określając katalog takich osób, nie wymienia bowiem wśród nich pracowników ośrodka pomocy społecznej, a jedynie kierownika takiego ośrodka (a także zastępcę wójta i pracownika urzędu gminy). Pracownika ośrodka pomocy społecznej, któremu wójt gminy w drodze zarządzenia powierzył pełnienie obowiązków kierownika nie można natomiast utożsamiać z kierownikiem ośrodka pomocy społecznej. Należy bowiem zauważyć, że choć ustawodawca powierzył wójtowi gminy kompetencje do zatrudniania i zwalniania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych (art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.), to jednak ze względu na obowiązywanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 530), zatrudnienie na takim stanowisku winno odbywać się w formie naboru (konkursu – por. P. Chmielnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym.
Komentarz – uwagi do art. 30, opubl. LexisNexis 2013). Dlatego też jako kierownika ośrodka pomocy społecznej, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy, można traktować jedynie osobę zatrudnioną na tym stanowisku w trybie odpowiadającym wymogom ww. ustawy.
Podpisanie postanowienia organu pierwszej instancji przez osobę nieuprawnioną stanowiło wadę kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., która uzasadniała uchylenie tego postanowienia, a jednocześnie – ze względu na wymóg zapewnienia dwuinstancyjnego postępowania z udziałem właściwych organów – uzasadniało przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, na zasadzie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., celem wyeliminowania powyższej wady.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.