Uzasadnienie
We wniesionej w dniu 20 lutego 2006 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Z. W. żądał wymierzenia grzywny Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 80/02. Przedstawił również skierowane w grudniu 2005 r. pisemne wezwanie organu do wykonania powyższego wyroku oraz pismo organu z dnia 23 stycznia 2006 r. Nr OPS 8112/65/05 kwestionujące zasadność wezwania
W odpowiedzi na skargę, Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga Z. W. została złożona przy zachowaniu wymogów formalnych i jest zasadna.
Przepis art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, może wnieść skargę z żądaniem wymierzenia temu organowi grzywny.
Warunkiem dopuszczalności skargi z żądaniem wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku. Skarżący spełnił ten wymóg.
W sprawie ze skargi, wniesionej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. przedmiotem kontroli sądowej jest zachowanie organu administracji publicznej po wydaniu przez sąd administracyjny wyroku zobowiązującego ten organ do wykonania określonych czynności.
Celem skargi, zawierającej żądanie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, jest wymuszenie na organie administracji podjęcia określonego aktu lub czynności.
Wniesienie skargi opartej na treści art. 154 § 1 p.p.s.a. nie jest ograniczone żadnym terminem. Może zostać złożona w każdym czasie, ale nie później niż do uprawomocnienia się wyroku. Za takim stanowiskiem dodatkowo przemawia brzmienie art. 154 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią wykonanie wyroku po wniesieniu skargi z art. 154 § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2003 r. uwzględnił skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej i zobowiązał go do rozstrzygnięcia wniosków Z. W. z dnia 19,22, 23 i 30 lipca 2002 r. o wznowienie postępowania, w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu wyroku.
Odpis wyroku – jak wynika z akt sprawy o sygn. II SAB/Lu 80/02 – doręczono organowi w dniu 9 września 2003 r. W świetle akt sprawy, w wyznaczonym terminie Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej nie podjął żadnych czynności świadczących o rozpatrzeniu wniosków Z. W. z dnia 19,22, 23 i 30 lipca 2002 r. o wznowienie postępowania administracyjnego, a tym samym o wykonaniu wyroku Sądu z dnia 4 czerwca 2003 r.
Czynności wskazujących na wykonanie wyroku organ nie podjął po upływie ustalonego przez Sąd terminu.
W tym miejscu należy stwierdzić, że w odpowiedzi na skargę organ odnosi się tylko do trzech wniosków z dnia 22, 23 i 30 lipca 2002 r. i pomija jeden wniosek (z dnia 19lipca2002 r.). We wnioskach Z. W. domagał się weryfikacji wymienionych w nich decyzji, wydanych zarówno przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej jak również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w drodze wznowienia postępowania.
Bez znaczenia jest - podnoszony w odpowiedzi na skargę - argument organu, że "w konsekwencji wznowień postępowań zostały wydane decyzje (...) Nr OPS 8123/1294/10-1/04 (...) Nr OPS 8121/1415/279/03 (...) Nr OPS 8121/874/30/04 (...)". Decyzje te, dołączone do akt sprawy, nie świadczą w żaden sposób o wykonaniu wyroku Sądu z dnia 4 czerwca 2003 r.
W tym stanie rzeczy zasadnym jest wymierzenie organowi grzywny. Ustalając jej wysokość Sąd wziął pod uwagę stopień zawinienia organu, który błędnie ocenił skutki uprzednio wydanych orzeczeń sądowych oraz decyzji własnych. Sąd miał na uwadze również specyficzny statutowy przedmiot działalności organu, orzekającego w sprawach z zakresu świadczeń z pomocy społecznej.
Z tych też względów na podstawie art. 154 § 1 i 6 oraz art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak 1 w sentencji.