Uzasadnienie
W dniu 30 grudnia 2014 r. do Urzędu Gminy J. wpłynęła skierowana do Sądu skarga K. Ż. na pismo Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., działającego z upoważnienia Wójta Gminy J., z dnia [...], dotyczące pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia [...] r. o przyznanie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka. Skarżąca zarzucając temu rozstrzygnięciu rażące naruszenie art. 75 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 18 Konstytucji, wniosła o jego uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wskazanym na wstępie pismem pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej z dnia 21 lutego 2014 r. o przyznanie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się jej syna J., na podstawie art. 24a ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2013 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1456 ze zm.),
Zgodnie z tym przepisem w przypadku gdy osoba złoży wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych (w tym jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka) bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenia przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów. Niezastosowanie się do wezwania skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia.
Należy podkreślić, że w przypadku nieuzupełnienia złożonego wniosku o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych o wymagane dokumenty, żądanie wszczęcia postępowania jest bezskuteczne, nie dochodzi więc w ogóle do wszczęcia postępowania. Nie jest w takim przypadku możliwe wydanie jakiejkolwiek decyzji (pozytywnej czy negatywnej). Przed złożeniem przez stronę kompletnego wniosku pod względem formalnym postępowanie administracyjne się nie toczy, wniosek nie jest rozpatrywany i w przypadku nieuzupełnienia w dalszym ciągu rozpatrywany być nie może. Wniosek taki pozostawia się bez rozpoznania – co jest czynnością materialno-techniczną, na którą nie służy skarga do Sądu. Strona nie pozostaje jednak w takiej sytuacji pozbawiona możliwości działania, bowiem przysługuje jej wówczas skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 marca 2012 r., IV SA/Po 39/12, Lex nr 1162873; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 maja 2011 r., II SA/Bk 146/11, LEX nr 818621, wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2011 r., II SAB/Lu 19/11, Lex nr 1132595).
Z powyższego wynika, że skarga złożona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.