Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 340/20

Uzasadnienie

Decyzją z [...] listopada 2019 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. (dalej także: organ pierwszej instancji), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), nakazał inwestorowi –[...] Spółce z o. o. z siedzibą w L. (dalej: inwestor), sporządzenie i przedstawienie w terminie do [...] maja 2020 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr [...] w [...], gm. S., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że [...] lipca 2019 r. do organu wpłynął wniosek M. W. – właściciela działki nr [...] w [...] (dalej: skarżący) o przeprowadzenie kontroli budowy ww. budynku. [...] lipca 2019 r. pracownicy organu przeprowadzili kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że opisany budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty L. z [...] września 2018 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę (zmienioną decyzją z [...] lutego 2019 r., znak: [...], przenoszącą warunki pozwolenia na budowę na rzecz inwestora). Stwierdzone odstępstwa obejmowały zmiany w zakresie:

1. - zagospodarowaniu terenu – zmiany wielkości powierzchni utwardzonej, zmiany ukształtowania skarp, wykonanie dodatkowych schodów terenowych;
2. - sposobu użytkowania – budynek został zaprojektowany jako mieszkalno-gospodarczy, zaś aktualny układ pomieszczeń, aranżacja wnętrz, wyposażenie i dodatkowe instalacje świadczą o zamiarze użytkowania obiektu jako budynku usługowego (domu weselnego).

Uznając, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 36a ust. 5 pkt 1 i 6 Prawa budowlanego, a inwestor nie okazał zamiennego pozwolenia na budowę, organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] października 2019 r., znak: [...], wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków uzyskanego pozwolenia na budowę budynku i nakazał dostarczenie w zakreślonym terminie:

1. - inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej piętra w skrzydle północno-wschodnim;
2. - ekspertyzy w zakresie spełnienia przez obiekt przy zamierzonym sposobie użytkowania (dom weselny) wymogów obowiązujących dla tego typu działalności, w szczególności określonych w § 323 i § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 poz. 1065) oraz wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
3. - inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej zabudowy, ukształtowania i utwardzenia terenu działki nr [...].

Organ stwierdził, że inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku, zaś przedłożone przez niego dokumenty potwierdzają, że uciążliwości akustyczne działalności usługowej przewidzianej do prowadzenia w opisanym budynku nie wykraczają poza granice działki ani nie przekraczają dopuszczalnych normy hałasu. W konsekwencji obiekt ten nie narusza ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a funkcja domu weselnego nie pozostaje w kolizji z funkcją mieszkalną terenu, na jakim został on zrealizowany.

Biorąc to pod uwagę, organ nałożył na inwestora obowiązki opisane na wstępie. Organ podkreślił przy tym, że w celu doprowadzenia opisanego obiektu do stanu zgodnego z prawem należy zawrzeć w projekcie zamiennym rozwiązania uwzględniające przekierowanie i zagospodarowanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony. Ponadto projekt budowlany zamienny powinien zawierać rozwiązania umożliwiające dokończenie budowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.), ze względu na naruszenie art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., § 13 planu miejscowego i art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego;
2. 2) uchylenie, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowienia organu pierwszej instancji z [...] października 2019 r., znak: [...], w części dotyczącej wstrzymania inwestorowi robót budowlanych, ze względu na to, że na nieruchomości nie były prowadzone roboty budowlane;
3. 3) przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, przy udziale świadków, celem wyjaśnienia:
4. - czy istotnie inwestor odstąpił od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, czy też od początku realizował ten obiekt jako "wytworny dom weselny",
5. - daty rozpoczęcia użytkowania spornego domu weselnego,
6. - czy istotnie uciążliwości akustyczne nie wykraczają poza teren działki nr [...],
7. 4) wezwanie na rozprawę wskazanych w odwołaniu świadków, w tym skarżącego;
8. 5) pominięcie złożonej przez skarżącego ekspertyzy sporządzonej przez projektanta obiektu;
9. 6) włączenie do akt sprawy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych postępowania prowadzonego przez Starostę L. w sprawie znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę;
10. 7) fotografii znajdujących się na stronie internetowej, wskazanej w odwołaniu, ukazujących stan przedmiotowego obiektu i sposób korzystania z niego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że po pierwsze, zaskarżona decyzja została podjęta po czterech miesiącach od daty kontroli przeprowadzonej 22 lipca 2019 r., a więc nie została wydana na podstawie aktualnego stanu faktycznego sprawy. Po drugie, organ pierwszej instancji nie sprecyzował w swym rozstrzygnięciu rodzaju i zakresu czynności, które należy podjąć w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co czyni ten nakaz niezrozumiałym i niewykonalnym. Po trzecie, organ nie wskazał dokładnie, na czym polegają dokonane przez inwestora odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. W protokole oględzin brak jest dokładnych odniesień istniejącego stanu faktycznego w stosunku do rozwiązań zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Organ pierwszej instancji, uznając wykonaną nadbudowę nad częścią północno-wschodnią budynku za odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę, nie określił charakterystycznych wielkości tej nadbudowy (długości, szerokości, wysokości), a więc nie wskazał, na czym to odstępstwo polega.

Zdaniem WINB, nie wyjaśniono też prawidłowo kwestii odstępstw od projektu zagospodarowania działki. Organ pierwszej instancji nie wskazał jak zmieniła się wielkość skarpy w stosunku do stanu projektowanego, jakie są wymiary dobudowanych schodów terenowych, jak zmieniło się dojście do budynku po rezygnacji ze schodów od strony wejścia do budynku, jak zmieniło się utwardzenie działki i jaki teren zajmuje to utwardzenie, co pozwoliłoby określić powierzchnię czynną biologicznie działki w części budowlanej. Po czwarte, organ pierwszej instancji nie wypowiedział się na temat zgodności robót polegających na wykonaniu drogi żwirowej i basenu zewnętrznego z przepisami planu miejscowego. Obiekty te, wraz z utwardzeniem terenu płytami granitowymi, znajdują się bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolem RP – teren rolny bez prawa zabudowy.

Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., co uzasadniało jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

WINB podkreślił, że rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji winien ustalić aktualny stan faktyczny sprawy, dokonać oceny każdego z odstępstw od projektu pod kątem jego istotności, następnie ocenić, które z istotnych odstępstw należy zaakceptować w projekcie budowlanym zamiennym, a które odstępstwa należy usunąć poprzez nakazanie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Projekt zamienny winien uwzględniać wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, mogą być to jednak jedynie zmiany podlegające w przyszłości zatwierdzeniu w trybie art. 51 pkt 4 Prawa budowlanego.

Sprzeciw "co do części" powyższej decyzji WINB złożył M. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Decyzji tej skarżący zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. przez przyjęcie za udowodnione (w oparciu o protokoły kontroli), okoliczności takich jak: trwanie w dalszym ciągu robót budowlanych i brak prowadzenia w domu weselnym działalności usługowej w formie przyjęć weselnych i innych uroczystości, w sytuacji gdy nie zostały wyczerpane wszelkie środki dowodowe, w szczególności nie przeprowadzono dowodów na te okoliczności z opinii niezależnego biegłego i z zeznań świadków zgłoszonych przez stronę;
2. 2) art. 84 § 2 i art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. wobec zlecenia sporządzenia opinii mgr inż. S. M. i wydania decyzji w oparciu o opinię tego biegłego, który jako autor projektu budowlanego pozostaje z inwestorem w takim stosunku prawnym, że może to mieć niekorzystny wpływ na wartość dowodową jego opinii w rozpatrywanej sprawie, oraz na wynik sprawy.
3. 3) art. art. 75 § 1, 78 § 1, 89 § 1 i 2 oraz 90 § 1-3 k.p.a. wobec nieodniesienia się do wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy z udziałem świadków wymienionych w odwołaniu i przesłuchania świadków na okoliczności wskazane w odwołaniu oraz na okoliczność sposobu zagospodarowania terenu, na którym zlokalizowana jest sporna inwestycja oraz obiekt [...], stanowiący własność E. J., co dowodzi, że inwestycja nigdy nie miała być obiektem mieszkalno-magazynowym, w tym kompleksie hotelowo-rozrywkowym.

W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji "w zaskarżanej części" oraz zobowiązanie organu pierwszej instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego o okoliczności wymienione w odwołaniu i w sprzeciwie, w szczególności przeprowadzenie:

1. 1) dowodu z opinii niezależnego biegłego posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane i przeprowadzenie dowodu z oględzin obiektu z udziałem tego biegłego, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem wymogów zawartych w orzecznictwie powołanym przez stronę w pkt 5 wniosków zgłoszonych w odwołaniu,
2. 2) rozprawy z udziałem osób wymienionych w odwołaniu w celu ustalenia na podstawie zeznań tych osób, złożonych na rozprawie w charakterze świadków, okoliczności wyszczególnionych w pkt 3 wniosków zgłoszonych w odwołaniu,
3. 3) dowodu z kompletnych akt administracyjnych sprawy administracyjnej zakończonej ww. decyzją Starosty L. z [...] września 2018 r., znak: [...],
4. 4) dowodu ze zdjęć zamieszczonych na stronie internetowej [...] ukazujących stan i sposób korzystania ze spornego obiektu.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprzeciw nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 64e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Podkreślenia wymaga, że co do zasady, kontrola dokonywana w takiej sprawie przez sąd administracyjny nie może obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż byłoby to niedopuszczalne. Konsekwencją wydania decyzji kasatoryjnej jest skierowanie sprawy do organu pierwszej instancji w celu dokonania ustaleń niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które wykraczają poza zakres postępowania, jakie może przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. Sąd kontrolując decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. co do zasady nie wyraża oceny prawnej w zakresie szerszym, niż odnoszącym się do przesłanek określonych w tym przepisie. Jest to regułą wynikającą z art. 134 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd nie bada w tym postępowaniu kwestii związanych z innymi zagadnieniami, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu.

Podkreślić należy, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie powoduje konkretyzacji praw i obowiązków strony, gdyż w tej mierze wyłączone jest merytoryczne orzekanie przez organ odwoławczy (zob. wyroki NSA z 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 902/17 oraz z 19 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 509/19).

W rozpoznawanej sprawie ma istotne znaczenie to, że nie budzi wątpliwości Sądu ani także skarżącego, iż prawidłowe było stanowisko organu odwoławczego co do konieczności uchylenia – w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. – decyzji organu pierwszej instancji w celu ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten organ, z uwagi na fakt wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz to, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Treść zarzutów skarżącego sprowadza się w istocie do wadliwego – jego zdaniem – określenia przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazań dotyczących postępowania wyjaśniającego, jakie powinny być wzięte pod rozwagę podczas ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji. Skarżący uważa bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie, które jest co do zasady słuszne, powinno wskazywać w swym uzasadnieniu na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego o:

1. - opinię biegłego posiadającego wymagane uprawnienia budowlane dotyczącą robót budowlanych wykonanych przez inwestora;
2. - oględziny opisanego wyżej obiektu z udziałem tego biegłego;
3. - rozprawę administracyjną z udziałem osób wskazanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w celu "ustalenia na podstawie zeznań tych osób złożonych na rozprawie w charakterze świadków" okoliczności opisanych w tym odwołaniu;
4. - dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych postępowania prowadzonego przez Starostę L. w sprawie znak: [...] [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę;
5. - fotografii znajdujących się na stronie internetowej, opisanej w skardze, które zdaniem skarżącego ukazują rzeczywisty stan przedmiotowego obiektu i sposób korzystania z niego.

Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju uchybienia, z uwagi na swój charakter, nie mogą w żadnym razie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji [...]. Jak wskazano wyżej, sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej opartej na art. 138 § 2 k.p.a., ocenia tylko, czy organ odwoławczy zasadnie stwierdził istnienie przesłanek do wydania tej decyzji, wynikających z tego przepisu. To znaczy, że sąd ocenia prawidłowość stanowiska organu drugiej instancji w zakresie, w jakim stwierdził on, że zaskarżona odwołaniem decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ocena sądu jest więc w tym przypadku odmienna aniżeli ma to miejsce w innych kategoriach spraw sądowoadministracyjnych, w których – co do zasady – sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakich dopuścił się organ wydając zaskarżony akt.

Nie zmienia tego fakt, że podejmując omawianą decyzję kasatoryjną organ ma obowiązek wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dla oceny legalności tej decyzji, zaskarżonej sprzeciwem, istotne jest bowiem co innego, a mianowicie to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wtedy, gdy organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15).

Organ odwoławczy, co jest okolicznością niekwestionowaną w niniejszej sprawie, prawidłowo stwierdził, że decyzja PINB w L. z 28 listopada 2019 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ drugiej instancji zawarł również, zgodnie z wymogami art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania co do okoliczności, jakie jego zdaniem, należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Fakt, że zdaniem skarżącego zakres tych okoliczności powinien być szerzej, czy też precyzyjniej określony nie daje podstaw Sądowi do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji "w zaskarżanej części", jak to określił profesjonalny pełnomocnik skarżącego w treści skargi.

Trzeba bowiem pamiętać, że organ odwoławczy trafnie ocenił jako prawidłowe stanowisko wyrażone w odwołaniu skarżącego, iż organ pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., to jest bez zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dlatego też ocenił, że sprawa ta winna być ponownie rozpoznana w swym całokształcie przez organ pierwszej instancji. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji winien ustalić aktualny stan faktyczny sprawy, dokonać oceny każdego z odstępstw od projektu pod kątem jego istotności, następnie ocenić, które z istotnych odstępstw należy zaakceptować w projekcie budowlanym zamiennym, a które odstępstwa należy usunąć poprzez nakazanie wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Projekt zamienny winien uwzględniać wszystkie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, mogą być to jednak jedynie zmiany podlegające w przyszłości zatwierdzeniu w trybie art. 51 pkt 4 Prawa budowlanego

Niezależnie od powyższego nie budzi wątpliwości, że skoro organ pierwszej instancji, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., obowiązany jest do wnikliwego oraz wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, to bezsprzecznie podczas ponownego rozpoznania sprawy powinien on również rozważyć przeprowadzenie dowodów wskazanych w złożonym przez skarżącego sprzeciwie oraz w jego odwołaniu wniesionym od decyzji organu pierwszej instancji, która została w całości uchylona zaskarżoną decyzją. W tym bowiem zakresie organ pierwszej instancji nie jest związany wyłącznie wytycznymi organu odwoławczego co do kierunków postępowania wyjaśniającego zawartymi w decyzji kasatoryjnej. Powołane wyżej przepisy obligują organ pierwszej instancji do wyjaśnienia wszystkich wyłaniających się okoliczności, jakie mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Taki właśnie charakter mają niewątpliwie okoliczności podniesione przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji oraz powtórzone w rozpoznawanym przez Sąd sprzeciwie. Z tego względu fakt, że organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego aktu dosłownie takich samych, jak to uczynił skarżący, uwag dotyczących pożądanego kierunku postępowania wyjaśniającego, w żadnym razie nie zwalnia organu pierwszej instancji od wnikliwego rozważenia również tych kwestii. Oczywiste jest, że powinny one zostać wyczerpująco ocenione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, sporządzonym stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej w złożonym sprzeciwie należy raz jeszcze podkreślić, że sąd administracyjny nie ma podstaw prawnych do wyrażania oceny prawnej w szerszym zakresie niż wynika to z art. 64e p.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Z tego powodu sąd nie może kontrolować legalności także decyzji organu pierwszej instancji. Trzeba przy tym mieć na względzie, że w postępowaniu wszczętym na skutek sprzeciwu nie biorą udziału uczestnicy postępowania (art. 64b § 3 p.p.s.a.). Dokonując więc tego rodzaju ocen w wyroku, bez udziału innych – niż skarżący wnoszący sprzeciw – stron postępowania administracyjnego, w którym zapadła zaskarżona decyzja, sąd administracyjny naruszyłby prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Takich ocen, mogących mieć istotny wpływ na prawa i obowiązki obywateli, sąd dokonywać może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz dwuinstancyjność postępowania sądowego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 10 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1152/17).

W związku z tym rozstrzygnięcia Sądu wymagało, czy dostrzeżone przez organ drugiej instancji nieprawidłowości w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji uzasadniały uchylenie tej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu, taka sytuacja niewątpliwie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem uchybienia wskazane przez organ odwoławczy były tego rodzaju, że uzasadniały wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.