Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., znak: [...], wydaną w oparciu art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia lub zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...]., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., znak: [...] w części nakazującej A. i Z. J. usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku stodoły zlokalizowanej na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w P. w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz uchylającej tę decyzję w części dotyczącej terminu wykonania tego obowiązku i wyznaczającej nowy termin na dzień 15 maja 2006 r.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie H. H..
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o odrzucenie skargi jako złożonej na decyzję wydaną w pierwszej instancji.
Sad zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W rozpoznanej sprawie zaskarżona została decyzja organu administracji, który orzekał w pierwszej instancji.
W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, do rozpatrzenia którego właściwy jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (art. 127 § 2 k.p.a.). W sprawie niniejszej organem tym jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (art. 88a ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), do którego służyło skarżącej prawo wniesienia odwołania, o czym H. H. została pouczona w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia, co oznacza, iż nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym.
Zatem w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.