Uzasadnienie
K. K. oraz A.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie skardze skarżący zawarli "odwołanie" od powyższej decyzji Burmistrza Miasta.
Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 listopada 2011 r. skarżący zostali wezwani do wyjaśnienia, czy ich skarga z dnia 28 września 2011 r. dotyczy jedynie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...], czy również przedmiotem skargi jest decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] r., Nr [...].
W piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. A. K. i K. K. wyjaśnili, iż przedmiotem ich skargi jest zarówno postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...], jak i decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...]010 r., Nr [...]
W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 5 grudnia 2011 r. wyłączył ze sprawy II SA/Lu 906/11 skargę na wskazaną decyzję Burmistrza Miasta do odrębnego postępowania prowadzonego pod sygnaturą II SA/Lu 35/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga K. K. i A. K. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r., Nr nie może być rozpoznana merytorycznie, bowiem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują instancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne – w myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) – jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji.
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest orzeczenie organu odwoławczego.
W świetle powyższego, skoro od zaskarżonej decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta, działającego jako organ I instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 kpa) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpatrzeniu odwołania. Z akt sprawy wynika natomiast, iż skarżący nie wnieśli do organu II instancji odwołania, a jedynie zwrócili się z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, lecz organ terminu tego nie przywrócił.
W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu I instancji, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.