Uzasadnienie
T. S. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w domu o powierzchni 100 m², utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.333,25 złotych. Poza tym skarżąca przedstawiła aktualne dokumenty potwierdzające wysokość jej miesięcznych wydatków (leki – 88 zł oraz 76,02 zł, energia elektryczna -686,91 zł za okres 20.12.2012-20.02.2013 oraz 257,23 zł za okres do 04.04.2013, abonament za telefon – 63,35 zł, gaz – 80,30 zł, woda – 41,76 zł, podatek rolny 28 zł – dwie raty, leczenie – 180 zł, oraz wydatki na zakup żywności i środków higieny wskazane w oświadczeniu z dnia 27 maja 2013r. – k. 50 oraz pisma koperta).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia jak na przykład osoby bezrobotne, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1268/10 – Lex nr 743755; postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724). Ewentualnie osobom, których dochód jest na tyle niski, że nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego bądź pokrywa jedynie te wydatki (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie sądu, stwierdzić należy, że strona skarżąca zalicza się do grupy osób, których dochody wystarczają jedynie na pokrycie najbardziej niezbędnych wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego. Na ocenę tą wpływa porównanie wysokości miesięcznych dochodów z wysokością stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego oraz przedmiot wydatków zaliczanych przez stronę skarżącą do kosztów utrzymania koniecznego. Strona skarżąca nie przeznacza środków finansowych na dobra, które nie służą zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność ta, jak i to, że dochody strony skarżącej wystarczają jedynie na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego decyduje o tym, że poniesienie przez nią któregokolwiek z kosztów niniejszego postępowania zawsze wiązać się będzie z koniecznością zrezygnowania z wydatków na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego.
Nie może więc ona poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania tak, aby móc choć w części partycypować w ponoszeniu kosztów postępowania. (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 862/04). Z tego powodu nie można przyjąć, aby strona skarżąca realnie mogła ponosić jakiekolwiek koszty postępowania.
Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 powyższej ustawy orzekł jak na wstępie.