Uzasadnienie
SA/Lu 354/07
W dniu 17 kwietnia 2007 r. J. C., J. C., S. C., T. W., E. B. i M. B.reprezentowani przez J. C. będąc pouczonymi w postanowieniu Wojewody z dnia [..]., Nr [..] wstrzymującym z urzędu wykonanie prawomocnej decyzji Starosty z dnia [..]., Nr [..] ustalającej na rzecz skarżących odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną decyzją Naczelnika Miasta Nr [..] z dnia [..]. o prawie wniesienia od tego postanowienia zażalenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli za pośrednictwem Wojewody zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że Wojewoda wstrzymując wykonanie prawomocnej decyzji Starosty nie podał żadnych powodów takiego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej "ppsa", pismem inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne, które służy zaskarżaniu aktów administracyjnych, czynności lub bezczynności organu jest skarga (art. 50 § 1). Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zna zażalenia jako środka za pomocą, którego można zaskarżać akty administracyjne, czynności bądź bezczynność organów administracji.
Nawet gdyby przyjąć, że organ administracji drugiej instancji błędnie pouczył skarżących o tym, iż od zaskarżonego przez nich postanowienia przysługuje im zażalenie a nie skarga pozostanie to bez wpływu na ocenę skuteczności wniesionego przez skarżących w dniu 17 kwietnia 2007 r. pisma. Stosownie, bowiem do unormowania art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także ma postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty jak i na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie wstrzymujące z urzędu wykonanie decyzji zostało wydane na podstawie art. 135 ustawy z dnia 14 czerwca 1961 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "kpa" stanowiącego, że organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji, wydane więc zostało ono w toku postępowania administracyjnego.
Artykuł 141 § 1 kpa ustanawia zasadę zgodnie, z którą na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wstrzymujące z urzędu wykonanie decyzji. Taki wniosek wypływa nie tylko z treści cytowanego art. 135 kpa, ale także wynika z faktu, iż rozstrzygnięcie podejmowane przez organ w tym trybie nie kończy postępowania w sprawie. Jak wykazano powyżej, postanowienie o wstrzymanie z urzędu wykonania decyzji, wydane na podstawie art. 135 kpa, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Toteż nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma, bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie jej jest niedopuszczalne i art. 58 § 1 pkt 3 ppsa umocowującego sąd do wydania na posiedzeniu niejawnym postanowienia odrzucającego skargę orzekł jak w sentencji postanowienia.