Uzasadnienie
W dniu [...] r. B. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. [...], którą organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. z siedzibą w L., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z zamkniętym wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych i instalacji zewnętrznych oraz zagospodarowania terenu w tym: drogi wewnętrznej, pochylni wjazdu do podziemnego garażu wielostanowiskowego, miejsc postojowych naziemnego parkingu, chodników pieszych, schodów zewnętrznych i pochylni dla niepełnosprawnych, altany śmietnikowej, murów oporowych i ściany oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] w narożniku działki nr [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu tej skargi, wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 276/13, uchylił decyzje organów administracji obu instancji oraz zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] z o.o. z siedzibą w [...] od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., II OSK 495/14, uchylił wskazany wyrok, a sprawę przekazał Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej B. W. wniósł o umorzenie postępowania sądowego, z uwagi na cofnięcie przez skarżącą wniesionej przez nią skargi, co nastąpiło w jej piśmie z dnia [...] r., którego odpis pełnomocnik dołączył do wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Sąd może jednak uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku wyraził pogląd, którym to poglądem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie jest związany– zgodnie z art. 190 P.p.s.a., iż "W przedmiotowej sprawie zaskarżona do Sądu I instancji decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na skutek cofnięcia skargi, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, będzie mogło nastąpić, jeśli [...] Spółka z o.o. przedstawi Sądowi I instancji oświadczenie architekta sporządzającego projekt, że to on jest autorem projektu w takim kształcie, w jakim znajduje się on w aktach sprawy. [...] Spółka z o.o. powinna przedstawić również zaświadczenia o wpisie na listę architektów osób, które brały udział w sporządzaniu projekt budowlanego".
Należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej wraz z pismem z dnia [...] r. przedstawił Sądowi dokumenty w postaci:
- - kopii aktu notarialnego z dnia [...] r., Rep. A Nr [...], zawierającego umowę sprzedaży przez B. W. i K. K. działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w L. (k. 217-221 akt sądowych);
- - oświadczenia [...] J. G. dotyczące autora oraz sprawdzającego projekt budowlany budynku mieszkalnego [...] z wielostanowiskowym garażem podziemnym na działkach [...], [...], [...], [...], [...] i [...] nr [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w L. (k. 222 akt sądowych);
- - kopii zaświadczeń wydanych przez Izbę [...] [...] J. G. i Ł. A. G., którzy brali udział w sporządzaniu projektu budowlanego (k. 223 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej w sprawie nie zachodziły okoliczności, świadczące o tym, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa bądź spowoduje utrzymanie w mocy aktów dotkniętych wadą nieważności
W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie należało umorzyć.
Zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.