Wyrok WSA w Lublinie z 16 maja 2006 r., II SA/Lu 366/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r.

Sprawa

sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca)
Starszy referent Beata Basak protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. (Nr Rep. [...]), wydaną na podstawie art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 24 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] lutego 2006 r. Nr MOPR.SŚ.[...] przyznającą S. W. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że materialnoprawną podstawą do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. W myśl art. 24 ust. 2 ustawy, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego został złożony w dniu 3 lutego 2006 r. (data wpływu wniosku do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie). Zasiłek pielęgnacyjny przyznano od dnia 1 lutego 2006 r. Zatem żądanie wyrównania "zaległych" świadczeń od daty, kiedy wydano orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności (orzeczenie Powiatowego Ośrodka Pomocy Rodzinie), jest niezasadne. W tej sytuacji organ I instancji prawidłowo ustalił i określił termin powstania uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S.W. podnosi, że uzasadnienie rozstrzygnięcia jest prawidłowe co do zasady i nie wnosi w tym zakresie zastrzeżeń. Zwraca jednak uwagę, że świadczenie powinno być przyznane za okres od kiedy stwierdzono stan niepełnosprawności, to jest od września 1994 r. Wiedział o tym Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat oraz Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie. Zatem świadczenie powinno być przyznane z urzędu. Dlatego zasadnym jest jego wyrównanie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa.

Warunki nabywania świadczeń rodzinnych oraz zasady ich ustalania określają przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 228, poz. 2255 ze zm.). W myśl art. 2 pkt 2 ustawy, zasiłek pielęgnacyjny jest świadczeniem rodzinnym. Zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 16 ust. 1 ustawy). W świetle akt sprawy skarżący jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Potwierdza to orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (k. 3 akt administracyjnych). Stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy, zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wniosek o przyznanie świadczenia (zasiłku pielęgnacyjnego) został złożony w dniu 3 lutego 2006 r. (data wpływu wniosku do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie).

Stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Przepis ten oznacza, że zasiłek pielęgnacyjny nie może być przyznany za okres wcześniejszy niż pierwszy dzień miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie takiego zasiłku.

W myśl art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W świetle akt rozpoznawanej sprawy, bezspornym jest, że wniosek o przyznanie zasiłku wpłynął do organu w dniu 3 lutego 2006 r. Skarżący tego nie kwestionuje. W tym stanie rzeczy przyznanie zasiłku od dnia 1 lutego 2006 r. jest rozstrzygnięciem prawidłowym.

Skarżący twierdzi, że zasiłek powinien być mu przyznany "z urzędu" dużo wcześniej, gdyż Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oraz Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Rodzinie wiadomym było, że jest on osobą niepełnosprawną.

Stanowisko to jest nieusprawiedliwione. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest instytucją działającą niezależnie od ośrodków pomocy społecznej, w tym przypadku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, który wydał zaskarżoną decyzję.

Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stanowiska, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie wiedział wcześniej o tym, że skarżący jest osobą niepełnosprawną. Materiał dowodowy nie wskazuje również, aby skarżący wcześniej ubiegał się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego przez orzekający w sprawie organ.

Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu jako nieusprawiedliwiona na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.