Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał A. M. rozbiórkę części budynku mieszkalnego usytuowanej na działce nr [...], położonej w H., dobudowanej do istniejącego budynku mieszkalnego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W związku z tym, iż A. M. nie dokonała rozbiórki przedmiotowej części budynku we właściwym terminie, w dniu 3 lutego 2009 r. zostało wszczęte przeciwko niej postępowanie egzekucyjne mające na celu przymuszenie do wykonania obowiązku nałożonego decyzją ostateczną.
W dniu [...] r. A. M. zgłosiła zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego, podnosząc, iż rozbiórka dobudowanej części budynku jest niewykonalna, ponieważ naruszyłaby konstrukcję budynku, a ponadto wiązałaby się ze znacznymi kosztami.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 17, art. 18 i art. 34 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1594 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uznał za bezzasadny zarzut zgłoszony przez A. M. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., dotyczący niewykonalności nałożonego obowiązku.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym po rozpatrzeniu zażalenia A. M., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła A. M., żądając uchylenia postanowień organów obu instancji jako niezgodnych z prawem i powołując się na trudną sytuację osobistą i finansową.
W odpowiedzi na skargę organ administracji II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż wskazane w jej treści. Zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. zostało doręczone skarżącej A. M. w dniu 3 marca 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru dołączone do k. 6 akt organu I instancji), natomiast z prezentaty widniejącej na piśmie zawierającym zażalenie A. M. na niniejsze postanowienie widnieje data wpływu 13 marca 2009 r.
Zażalenia wnosi się, w myśl art. 141 § 2 k.p.a., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, o czym organ administracji I instancji pouczył skarżącą A. M. w treści postanowienia z dnia [...] r.
W związku z tym, iż skarżąca otrzymała postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu 3 marca 2009 r., siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 10 marca 2009 r.
W związku z tym, iż dzień 13 marca 2009 r. – oznaczony jako data wpływu zażalenia A. M. na postanowienie organu I instancji przypadał po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 141 par. 2 k.p.a., zaś w aktach postępowania administracyjnego brak jest dowodu nadania tego zażalenia, nie jest możliwe ustalenie, czy skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia, a co za tym idzie, Sąd nie miał podstaw do merytorycznej kontroli zarzutów zawartych w skardze na postanowienie organu II instancji wydane na skutek rozpoznania zażalenia.
Wskazane uchybienie proceduralne dało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu podstawę do uchylenia postanowienia organu II instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracji ustali w pierwszej kolejności datę wpływu zażalenia A. M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., po czym w zależności od ustalenia, czy termin do wniesienia zażalenia został zachowany, podejmie dalsze czynności.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku.