Uzasadnienie
W dniu 27 marca 2013 r. B. K. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na wykonaniu zadaszeniu podwórza na niezależnej konstrukcji słupowej oraz dwóch poziomów antresoli ze schodami na działce nr [...] i [...] położonej przy ul. N. w L., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca podkreśliła, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż w wyniku nieprawidłowej realizacji inwestycji może dojść do katastrofy budowlanej, co może również spowodować uszkodzenie nieruchomości, której współwłaścicielką jest skarżąca. Ponadto wskazała na nieprawidłowości, których dopuścił się organ, wydając zaskarżoną decyzję. Do wniosku skarżąca dołączyła sporządzone przez siebie pismo do Inspektora nadzoru Budowlanego, informujące o zagrożeniu, jakie, jej zdaniem, może powodować prowadzenie robót budowlanych objętych powołanym wyżej pozwoleniem.
W ocenie sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wykonanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych samo przez się nie musi prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stąd wnioskujący o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę obowiązany jest przytoczyć konkretne okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo bądź skutki.
Podniesione przez skarżącą okoliczności sprowadzają się w istocie do ogólnikowego stwierdzenia, że w wyniku nieprawidłowej realizacji inwestycji może dojść do katastrofy budowlanej oraz do kwestionowania treści rozstrzygnięć organów administracji. Tymczasem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, stąd niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
Poza tym to inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą wyłącznie inwestora.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.