Uzasadnienie
W dniu 7 kwietnia 2014 r. [...] Bank Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2014 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r. Sąd odmówił Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W dniu 1 lipca 2014 r. (data nadania) Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie (k. 45).
Sąd odrzucił opisane zażalenie postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r., uznając, że zostało ono wniesione po upływie terminu przewidzianego do dokonania tej czynności procesowej. Postanowienie to doręczono Spółce w dniu 31 lipca 2014 r. (k. 74).
W dniu 5 sierpnia 2014 r. (data nadania) Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, wskazując, że nie uchybiła terminowi do wniesienia tego środka zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny, albowiem zażalenie to zostało złożone w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.).
Wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, jeżeli brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności, w szczególności wówczas, gdy czynność strony była dokonana w terminie (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2009, s. 268; postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GZ 519/12, Lex nr 1274392).
Z przedłożonego przez Spółkę pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego Warszawa 113 Poczty Polskiej S.A. z dnia 4 sierpnia 2014 r. wynika, że przesyłka pocztowa o numerze 00259007734193687711, która zawierała odpis postanowienia Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. została doręczona Spółce w dniu 24 czerwca 2014 r. (k. 70-72). W aktach sprawy znajduje się również oryginał koperty, w jakiej przesłano Spółce opisane wyżej postanowienie, opatrzony wskazanym numerem 00259007734193687711 oraz prezentatą Spółki potwierdzającą wpływ przesyłki do siedziby Spółki w dniu 24 czerwca 2014 r. (k. 63).
Nie ulega zatem wątpliwości, że za datę doręczenia postanowienia Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. trzeba uznać datę 24 czerwca 2014 r., a nie datę 23 czerwca 2014 r., omyłkowo wskazaną przez pracownika Spółki na zwrotnym poświadczeniu odbioru (k. 47).
Oznacza to, że zażalenie Spółki na wskazane wyżej postanowienie Sądu złożone w dniu 1 lipca 2014 r. (data nadania; k. 45), zostało wniesione w terminie otwartym do dokonania tej czynności procesowej. Zgodnie bowiem z art. 194 § 2 P.p.s.a. termin ten wynosił siedem dni od dnia doręczenia Spółce odpisu postanowienia Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. wraz z uzasadnieniem.
W zaistniałej sytuacji procesowej kwestia uchylenia postanowienia Sądu z dnia 15 lipca 2014 r. odrzucającego zażalenie Spółki na postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostanie rozstrzygnięta przez Sąd z urzędu po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.
Z tych względów i na podstawie powołanego art. 88 w zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.