Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie pomocy na dożywianie.
W dniu 23 września 2011 r. pełnomocnik skarżącej – [...] A. G.-S. złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie jej odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku.
Zarządzeniem z dnia 27 września 2011 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków wniosku o przywrócenie terminu, poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Wezwanie do wykonania powyższego zarządzenia zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 października 2011 r. (k. 37).
Pomimo upływu zakreślonego terminu pełnomocnik skarżącej nie wykonała wezwania i nie usunęła braków wniosku o przywrócenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin.
Zgodnie z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260).
Nie ulega wątpliwości, iż wskazany wyżej obowiązek dołożenia należytej staranności przy podejmowaniu czynności procesowej ma szczególne znaczenie przy dokonywaniu przez sąd oceny, co do braku winy profesjonalnego pełnomocnika w uchybieniu terminu. Osoba taka, z racji posiadanej wiedzy oraz doświadczenia zawodowego, winna się wykazać dbałością o dochowanie terminu w co najmniej takim samym stopniu (jeżeli nie w wyższym), co pozostałe osoby dokonujące czynności procesowe w postępowaniu sądowym.
Zgodnie z art. 141 § 1 i § 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z tym, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku.
W rozpoznawanej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. oddalił skargę T. W. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął więc w dniu 22 września 2011 r.
Wniosek pełnomocnika skarżącej o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku i doręczenie odpisu tego wyroku z wraz z uzasadnieniem został złożony w dniu 23 września 2011 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia.
We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej podniosła, iż uchybienie terminu było nieznaczne (1 dzień) i wynika z przeziębienia pełnomocnika oraz złego fizycznego samopoczucia.
Pełnomocnik skarżącej, pomimo wezwania Sądu, nie uprawdopodobniła jednak w jakikolwiek sposób powyższych okoliczności.
Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 86 § 1 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.