Uzasadnienie
W dniu 20 kwietnia 2007 r. R.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]marca 2007 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., którą Kolegium, po rozpoznaniu odwołania R.K., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], odmawiającą wnioskodawcy zasiłku celowego w związku z suszą 2006 r.
W piśmie skierowanym do Sądu, złożonym w dniu 28 maja 2007 r. (data nadania) skarżący oświadczył, że cofa skargę złożoną w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd może uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie składu orzekającego w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – postępowanie należało umorzyć.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.