Uzasadnienie
W dniu 22 marca 2016 r. (data nadania – k.
6) J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., znak: [...] wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, tj. wiaty o konstrukcji drewnianej zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w miejscowości W. R., gmina G..
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 2 maja 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 11).
W trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie – jak wskazał – "zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu" (pismo z dnia 6 maja 2016 r. – k. 12).
Jako, że powyższy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu (symbol "PPF"), Sąd w dniu 17 maja 2016 r. przesłał wnioskodawcy stosowny formularz wraz z wezwaniem do jego wypełnienia oraz odesłania do tutejszego Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 27).
J. C. w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 8 czerwca 2016 r., nie wykonał powyższego obowiązku, wobec czego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2016 r. pozostawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe zarządzenie zostało następnie – po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego sprzeciwu – utrzymane w mocy prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lipca 2016 r.
W związku z uprawomocnieniem się ww. zarządzenia Sąd w piśmie z dnia 19 sierpnia 2016 r. ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia w niniejszej sprawie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Jednocześnie ponownie poinformowano stronę skarżącą, że nieuiszczenie należnej kwoty w wyznaczonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 25 sierpnia 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 45).
Pomimo upływu zakreślonego terminu należny wpis od skargi nie został dotychczas uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1–2 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z treścią § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych), został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2016 r., które uzyskało przymiot prawomocności, wobec utrzymania do w mocy postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. Skarżący został wobec tego ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi – wezwanie w tym przedmiocie doręczono mu prawidłowo w dniu 25 sierpnia 2016 r. Ostateczny termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał zatem w dniu 1 września 2016 r. Skarżący, pomimo upływu tego terminu, dotychczas nie uiścił jednak należnego wpisu, co uniemożliwia nadanie jego skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.