Uzasadnienie
W dniu 22 września 2009 r. B. K. złożył w Urzędzie Miasta wezwanie skierowane do Rady Miasta do usunięcia naruszenia interesu prawnego ustaleniami uchwały z dnia [...] r. nr [...] w sprawie miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta – część II, obejmującego południowo-zachodni obszar miasta, zawarty między al. K, ul. G i ul. M, rzeką B. do mostu kolejowego na szlaku L.-W. (Dz. Urz. Woj. Lub. z dnia 24 października 2002 r. Nr 124, poz. 2671).
Rada Miasta uchwałą z dnia [...] r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego uznała za zasadne wezwanie B. K. z dnia 22 września 2008 r. Odpis tej uchwały doręczono skarżącemu w dniu 18 grudnia 2008 r.
W dniu 29 maja 2009 r. B. K. złożył on skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą uchwałę Rady Miasta z dnia [...] nr [...], wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi oraz ze względu na skuteczne wezwanie Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (§ 2).
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 60, wyjaśnił, że powołany przepis art. 53 § 2 ustawy ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Oznacza to, że skargę na uchwałę rady gminy – w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym – należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi rady gminy na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.
Skarżący B. K. pismem z dnia 19 września 2008 r. zwrócił się do Rady Miasta z wezwaniem o usunięcie naruszenia interesu prawnego wywołanego ustaleniami uchwały z dnia [...]r. nr [...] w sprawie miejscowego zagospodarowania przestrzennego miasta – część II, obejmującego południowo-zachodni obszar miasta, zawarty między al. K., ul. G. i ul. M., rzeką B. do mostu kolejowego na szlaku L.-W. (Dz. Urz. Woj. Lub. z dnia 24 października 2002 r. Nr 124, poz. 2671). Uchwała ta, zdaniem skarżącego, narusza jego interes prawny, gdyż przeznaczając należącą do niego działkę nr ewid. [...] (dawna działka nr ewid. [...] obr. [...], ark. [...]) pod funkcje sportowo-rekreacyjne ogranicza sposób wykonywania jego prawa własności.
Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, jak wynika z akt sprawy, zostało doręczone Radzie Miasta w dniu 22 września 2008 r.
W terminie sześćdziesięciu dni od dnia doręczenia wezwania Rada Miasta nie udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wezwanie. Termin do wniesienia skargi na powołaną wyżej uchwałę upłynął więc, stosownie do art. 53 § 2 ustawy, w dniu 21 listopada 2008 r.
Skarga B. K. na omawianą uchwałę, złożona w dniu 29 maja 2009 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Nawet jednak gdyby przyjąć, iż Rada Miasta, wydając w dniu [...]r. uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, udzieliła mu odpowiedzi na to wezwanie w terminie określonym w powołanym art. 53 § 2 ustawy, to skarga B. K. podlega odrzuceniu jako złożona po terminie.
W świetle bowiem art. 53 § 2 ustawy, w przypadku udzielenia przez radę gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi.
Z akt sprawy wynika, że odpis uchwały Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia złożonego przez B. K. wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego doręczono skarżącemu w dniu 18 grudnia 2008 r. Termin do wniesienia skargi liczony od dnia doręczenia tej uchwały, upłynąłby zatem w dniu 17 stycznia 2009 r. Skarżący wniósł skargę w dniu 29 maja 2009 r., a więc ze znacznym przekroczeniem również tego terminu.
Z tych wszystkich względów i na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy należało orzec jak w postanowieniu.