Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z odwołaniem W. B. od pisma Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r. – na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego postanowiło stwierdzić niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. W. B. odwołała się od pisma w sprawie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] przekazując odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazał, że skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie tego świadczenia na opisany wyżej okres. W związku z tym nie została wydana decyzja administracyjna. Kolegium przywołało treść art. 134 k.p.a., wskazując, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji.
W rozpoznawanej sprawie występuje niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, bowiem pismo Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, a tylko od decyzji przysługuje stronie środek zaskarżenia w postaci odwołania. Ponadto decyzja w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego nie mogła być wydana, bowiem W. B. nie złożyła w tym przedmiocie wniosku.
W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. B. podnosi, że orzeczenie Kolegium jest niesłuszne i krzywdzące. W jej ocenie winę za taką sytuację ponoszą pracownicy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], którzy odmówili jej wydania druków. Dlatego nie złożyła wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 lipca 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo Kolegium przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2015.114 z późn. zm), regulujących tryb ustalania prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest art. 134 k.p.a. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Ukształtowane na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351). Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Kolegium wydając zaskarżone postanowienie, stwierdziło, że pismo z dnia 16 kwietnia 2015 r. ma charakter informacji oraz, że ta wypowiedź nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.
W świetle powyższego podstawowym obowiązkiem Sądu było ustalenie, czy zaskarżone pismo spełnia wymogi indywidualnego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja.
Wskazać należy, że decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. (art. 107 § 1 k.p.a.). Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. W sprawie niniejszej nie nastąpiło wszczęcie postępowania, bowiem skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie jej specjalnego zasiłku opiekuńczego. W myśl przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2015.114 z późn. zm) ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata następuje na wniosek podmiotów wymienionych w art. 23 ust.1 w/w ustawy.
Skarżąca nie kwestionuje, że nie złożyła wniosku, lecz usprawiedliwia tą sytuację niewłaściwym zachowaniem pracowników socjalnych. Zatem przyjąć należy, że pismo z dnia 16 kwietnia 2015 r. skierowane do skarżącej ma charakter informacyjno - wyjaśniający. Zawiera wyjaśnienia organu administracji odnośnie zarzutów skarżącej zawartych w jej piśmie z dnia 20 marca 2015 r., w którym skarżąca zarzuca pracownikom Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] "zniechęcanie" jej do złożenia wniosku, a także odmowę przyjęcia wniosku. Wobec braku wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, organ pomocy społecznej nie miał uprawnień do wydania decyzji.
W takiej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.