Uzasadnienie
W dniu 30 kwietnia 2015 r. E. M. złożyła do Sądu skargę na niezgodne z prawem działania Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, podejmowane z upoważnienia Burmistrza Miasta w sprawach z zakresu pomocy społecznej.
W piśmie z dnia 16 czerwca 2015 r., odpowiadając na wezwanie Sądu do sprecyzowania treści skargi, wyjaśniła, że skargę tę wniosła w trybie art. 221, art. 222 oraz art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga E.M. dotyczy działań Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, podejmowanych z upoważnienia Burmistrza Miasta, w sprawach z zakresu pomocy społecznej. W skardze tej strona szeroko opisała działania pracowników socjalnych Ośrodka Pomocy Społecznej, wskazując, że są one niezgodne z etyką zawodową oraz z przepisami prawa. W piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2015 r., precyzując na żądanie Sądu treść skargi, skarżąca wyjaśniła, że skarga ta została wniesiona na podstawie art. 221, art. 222 oraz art. 227 K.p.a.
Stosownie do przepisów powołanych przez skarżącą, zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami działu VIII K.p.a. Wspomniane wyżej petycje, skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Pisma te można składać w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą (art. 221 K.p.a.). O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna (art. 222 K.p.a.). Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.).
Z powyższego wynika, że złożona do Sądu przez E. M. skarga stanowi tzw. skargą powszechną, wnoszoną w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania takiej skargi, albowiem, zgodnie z art. 229 pkt 2 i pkt 3 K.p.a., organem właściwym do jej rozpatrzenia jest co do zasady właściwa rada gminy (to jest Rada Miasta), a w przypadku gdy skarga dotyczy spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej – wojewoda lub organ wyższego stopnia (w tym przypadku – Samorządowe Kolegium Odwoławcze).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest więc niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.