Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 września 2020 r. w sprawie II SA/Lu 390/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 7 maja 2020r., nr SKO.41/1313/OS/2020 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok stał się prawomocny z dniem 25 października 2020r.
W dniu 9 maja 2022r. skarżący złożył skierowany do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie "wniosek z 28 kwietnia 2022r. o ponowne rozpoznanie jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 7 maja 2020r., nr SKO.41/1313/OS/2020 (...)", wskazując na sygn. akt II SA/Lu 390/20, w którym ponownie zakwestionował zaskarżoną decyzję i stanowisko organów o odmowie przyznania mu spornego świadczenia, zarzucając "oczywistą bezzasadność" wydanego rozstrzygnięcia. Podniósł, że znalazł się w bardzo ciężkiej sytuacji rodzinnej i majątkowej.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2022r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych tego pisma poprzez wskazanie istoty żądania oraz został pouczony, że jeśli domaga się wznowienia postępowania sądowego, zakończonego powyższym wyrokiem, powinien wskazać ustawową podstawę wznowienia wymienioną w przepisach art. 271- 274 oraz elementy wymienione w art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", których treść została skarżącemu dołączona do wezwania.
W odpowiedzi, skarżący złożył pismo z dnia 26 maja 2022r. (k.21), w którym wniósł o ponowne rozpoznanie jego skargi z 8 czerwca 2020r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 7 maja 2020r., nr SKO.41/1313/OS/2020 i o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd zakwalifikował pismo skarżącego z 28 kwietnia 2022r. jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 24 września 2020 r., wydanym w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Lu 390/20. Skarżący złożył bowiem to pismo wskazując wyraźnie na sygnaturę II SA/Lu 390/20, zaś z akt tej sprawy wynika, że skarżący domagał się (bezskutecznie) przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie, co pozwala na przyjęcie, że obecnie skarżący domaga się dalszej kontroli przez tut.
Sąd zaskarżonej decyzji; na obecnym etapie taka kontrola byłaby możliwa wyłącznie we wznowionym postępowaniu sądowym. Ewentualna kolejna skarga na tę samą decyzję podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ decyzja została już prawomocnie skontrolowana przez Sąd (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.)
Skarga o wznowienie również podlega odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci (...). Ustawowe podstawy wznowienia postępowania zostały określone w przepisach art. 271-273 p.p.s.a., o treści których skarżący został pouczony. Stosownie do tych przepisów: można żądać wznowienia postępowania sądowego: z powodu nieważności (przesłanki określone w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a.); gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie i gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia (art. 272 § 1 i § 2a p.p.s.a.); gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) lub w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.)
Mimo wezwania, skarżący nie wskazał, na której z tych podstaw domaga się wzruszenia prawomocnego wyroku Sądu. Jego argumentacja stanowi powtórzenie argumentacji skargi na kwestionowaną decyzję (zarzutu błędnego przyjęcia przez organy, że skarżący jako osoba całkowicie niezdolna do pracy, pobierająca rentę socjalną, nie jest w stanie opiekować się niepełnosprawną matką), natomiast nie wskazuje żadnych okoliczności, mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania sądowego.
Dodać należy, że wskazanie podstawy wznowienia było też konieczne dla oceny, czy został zachowany termin do złożenia skargi o wznowienie. Zgodnie bowiem z art. 277 p.p.s.a. - skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Wobec niewskazania podstaw wznowienia, nie jest możliwe stwierdzenie, że skarżący zachował ten termin.
W związku z tym, Sąd nie mógł wznowić postępowania i ponownie skontrolować zaskarżonej decyzji Kolegium, dlatego odrzucił skargę o wznowienie stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a.
Ubocznie należy wyjaśnić skarżącemu, że na aktualnym etapie, skarżący może ewentualnie domagać się wzruszenia kwestionowanej decyzji przez organy administracji w trybach nadzwyczajnych, kierując do organów stosowne żądania, może także domagać się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego składając kolejny wniosek, o ile zmieniły się okoliczności sprawy.