Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia S. K. na postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] r. o odmowie wydania zaświadczenia – stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia (postanowienie SKO błędnie określa postanowienie Wójta Gminy jako decyzję, a wniesione przez stronę zażalenie jako odwołanie).
W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium wskazało, że postanowienie Wójta Gminy K. zostało doręczone S. K. dnia 10 czerwca 1996 r., wobec czego termin do wniesienia zażalenia upływał dnia 17 czerwca 1996 r., zaś wnioskodawca złożył je dnia 21 czerwca 1996 r., a więc 4 dni po terminie. Nie wniósł przy tym prośby, o której mowa w art. 58 k.p.a. w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Nie można bowiem za taką uznać pisma z dnia 18 grudnia 1996 r., gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przywrócenia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (art. 58 § 3 k.p.a.).
S.K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się jego uchylenia i zarzucając, że uzasadnienie tego postanowienia jest nieprawdziwe i krzywdzące go.
W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 1997 r., skarżący oświadczył, że popiera skargę, a nadto dołączył do tego pisma odpis zażalenia złożonego w Urzędzie Gminy K. w dniu 14 czerwca 1996 r. z potwierdzeniem tej daty prostokątną pieczątką Urzędu Gminy, którego to odpisu zgodność z oryginałem została notarialnie poświadczona.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 1997 r. Sygn. akt II SA/Lu 124/97 Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z powodu śmierci skarżącego (po wniesieniu skargi).
Postępowanie w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa ta podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Na podstawie informacji uzyskanej z Sądu Rejonowego w T. ustalono, że postanowieniem tego Sądu z dnia 28 listopada 2001 r. Sygn. akt I Ns 865/01 stwierdzono nabycie spadku po S. K na rzecz jego dzieci: L. K., B.-E. T. i H.-J. P..
Postanowieniem z dnia 9 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie w sprawie z udziałem następców prawnych skarżącego.
Rozpoznając skargę Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Art. 141 § 2 k.p.a. ustanawia dla wniesienia zażalenia termin siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Akta sprawy przedstawione Sądowi nie zawierają ani dowodu doręczenia S. K. postanowienia Wójta Gminy K. z dnia 13 maja 1996 r., ani zażalenia skarżącego na to postanowienie. Stąd stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż zażalenie to wnioskodawca złożył 4 dni po upływie terminu (21 czerwca 1996 r.) jest zupełnie dowolne i nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.
W piśmie z dnia 18 grudnia 1996 r., na które powołuje się uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, S. K. przyznaje wprawdzie, że postanowienie to otrzymał 10 czerwca 1996 r., jednakże nie zgadza się z twierdzeniem Urzędu Gminy (zawartym w piśmie przewodnim z dnia 2 grudnia 1996 r. przekazującym jego zażalenie do SKO), iż wniósł zażalenie 4 dni po terminie. Abstrahując w tym miejscu od innych kwestii należy wyrazić zdumienie przesłaniem zażalenia do organu II instancji po upływie blisko sześciu miesięcy (!) od jego wniesienia przez skarżącego, a więc z rażącym naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 133 w zw. z art. 144 k.p.a.
W toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący złożył nadto – jak wyżej wskazano – kserokopię zażalenia z pieczątką Urzędu Gminy w K. potwierdzającą datę jego wpływu w dniu 14 czerwca 1996 r. Zgodność tej kserokopii z oryginałem dokumentu została potwierdzona notarialnie.
Rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno odnieść się do powyższego dowodu i w razie uznania, że zażalenie S. K. wniesione zostało w terminie, rozstrzygnąć je co do istoty (chyba, że spadkobiercy skarżącego zażalenie to cofną).
Z przedstawionych wyżej względów należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 134 w związku z art. 144 k.p.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego podlegało ono uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na skutek uwzględnienia skargi należało na podstawie art. 223 § 2 tejże ustawy nakazać ściągnięcie od strony przeciwnej nieuiszczonego wpisu, od którego skarżący był zwolniony.
jp