Postanowienie WSA w Lublinie z 17 stycznia 2007 r., II SA/Lu 4/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 17 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Z.W. w przedmiocie wymierzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SAB/Lu 36/02 w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec

Uzasadnienie

Pismem z dnia 20 listopada 2006 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w przedmiocie wymierzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 21 stycznia 2003 r. (sygn. akt II SAB/Lu 36/02) w sprawie świadczeń z pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Jednakże, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. W niniejszej sprawie Sąd działając z urzędu ustalił, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie toczyło się już postępowanie oznaczone sygn. akt II SA/Lu 325/05, w sprawie ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej grzywny za niewykonanie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SAB/Lu 36/02 w sprawie świadczeń z pomocy społecznej. Postępowanie to zostało prawomocnie zakończone, a tym samym korzysta z przymiotu powagi rzeczy osądzonej i tak też należy je traktować.

Wcześniejsze prawomocne rozstrzygnięcie Sądu tożsamej sprawy stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 ppsa i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny bądź to samo działanie lub bezczynność organu, w toku postępowania w tej samej materii.

Instytucja powagi rzeczy osądzonej nie narusza prawa strony do sadu, służy jedynie pewności prawa i zapobiega notorycznemu wznawianiu sporów "o to samo" między tymi samymi stronami o ten sam przedmiot.

Niesłuszny jest również zarzut skarżącego, iż postępowanie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 325/05 dotyczyło innego przedmiotu. Przedmiot ten został jednoznacznie wskazany przez skarżącego, który skargą wszczynającą postępowanie w powyższej sprawie zwrócił się do sądu o stwierdzenie niewykonanie orzeczenia i orzeczenie wymierzenia grzywny.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.